SPORT - WYWIADY ZE SPORTOWCAMI

Ewenement polskich wyścigów motocyklowych. Niektórzy twierdzą, że dla ścigania sprzedałby duszę diabłu. Ma na koncie wiele tytułów Mistrza Polski, był jedynym z Polaków, który zaryzykował cały swój majątek i ścigał się w Mistrzostwach Świata w Supersport 600, a w 2006 roku wrócił do krajowych wyścigów zdobywając tytuł mistrzowski w Superstock 1000. w tym roku powtórzył ten wyczyn, zostając jednocześnie II Vice – Mistrzem Europy w tej samej klasie. Kiedyś podczas wspólnego wyjazdu, Paweł wyznał, że chętnie ścigałby się w wyścigach samochodowych, ale to za duże pieniądze, dlatego też został na stałe przy motocyklach. I bardzo dobrze.

W ubiegłym sezonie podczas ostatniej rundy WMMP podczas treningu połamał lewą stopę, co jednak nie przeszkodziło mu w zwycięstwie w wyścigu i “przyklepaniu” sobie tytułu mistrzowskiego. Zakuty w gips obserwował walkę w drugim wyścigu Superstock 1000, a następnego dnia wkroczył na pokład samolotu i znalazł się w USA. Wkroczył w zupełnie inny świat. Diabelnie ciężko było umówić się z Pawłem i wysłuchać jego opowieści, gdyż jest człowiekiem bardzo zajętym. Wreszcie którejś niedzieli zadryndał mój telefon i w słuchawce usłyszałem Szkopkowy głos. Pablo zapraszał do siebie, w niedzielny wieczór. Bez zastanowienia zapakowałem swoje 4 litery do samochodu, aby po niecałej godzinie zameldować się u Pawła w domu. Szybko jednak nie zaczęliśmy naszej rozmowy, gdyż nie pozwolili nam na to synowie Pawła. Najpierw należało wyszukać odpowiednią bajkę, odpalić DVD i dopiero dwóch małych urwisów puściło tatę.
Paweł Szkopek: Tak, zadzwonili do mnie kolesie z Czech. Wiesz, od czasu, kiedy ścigałem się w Mistrzostwach Świata, mam trochę kontaktów, poznałem parę ciekawych osób. Zadzwonił do mnie facet, który z nieżyjącym już ojcem Markety Janakovej prowadził ją podczas startów w Grand Prix, Pucharze Świata i przez wszystkie inne wyścigi. Cóż, chyba podobało się to, jak jeździłem (w sezonie 2007), stąd całe to zamieszanie. Dostałem informację, iż powstał pomysł, ab wystartować w Stanach w wyścigu na 200 mil (ok. 330km – przyp. Olaf), ponadto w grę nie wchodziły jakieś specjalnie duże pieniądze, gdyż organizatorem startu miał być Vincent Haskovec, były mistrz AMA klasy Stock z 2005 roku. Facet wtedy uległ wypadkowi i od tej chwili porusza się na wózku, ale w dalszym ciągu związany jest z wyścigami, jako menadżer i organizator. Tak ogólnie, to na początku nawet nie wiedziałem, kim jest Haskovec, nie znałem zupełnie postaci. Dopiero szperanie w zasobach internetu dało mi jakiś pogląd na osobę Vincenta. Wstępna informacja brzmiała po prostu tak, że jest taki to a taki facet, który wszystko organizuje, koszty znikome, praktycznie pokryte w całości, będzie tam zespół, który da mi motocykl i przygotuje wszystko w zamian za połowę ewentualnej nagrody. Sama nagroda była niemała, za pierwsze miejsce była to kwota 50 tysięcy dolarów, za drugie trzydzieści, za trzecie dziesięć, później kolejno pięć, dwa i tysiąc USD. Te tysiąc dolarów dostawał każdy z zawodników, który ukończył wyścig, to było warunkiem otrzymania czeku. Tak więc początkowo wszystko zapowiadało się idealnie, jednak im bliżej wyścigu, warunki zmieniały się. Mimo, iż miałem na swoim koncie punkty zdobyte w Mistrzostwach Świata w 2005 roku, a nawet ze starów z Dziką Kartą z 2004, a dodatkowo jeździłem bardzo szybko w tym sezonie, to jednak według organizatorów istniało ryzyko, że w Stanach mogę nie dać rady i nie do końca spełnię oczekiwania i zawiodę pokładane we mnie nadzieje. Kolesie doskonale wiedzieli że parę razy w swoim życiu przewróciłem się...(parsknięcie śmiechem). Dokładnie 123 razy. Więc propozycja finalna była taka, że zapłacę za wypożyczenie motocykla, opony, a jeśli wygram, to cała nagroda będzie moja. Szybko przekalkulowałem koszty i okazało się, że wszystkie opłaty, kupno opon, etc. zbliżone były do kwot, które musiałem wykładać na każdą z rund Mistrzostw Polski. Generalnie ja też miałem pewne obawy, ponieważ, jak wcześniej wspominałem, nie wiadomo było, kim jest Vincent, nie znałem nawet jego nazwiska, dopiero kiedy dostałem od niego maila, poszperałem w necie, okazało się, ze to znana postać wyścigów AMA i faktycznie były mistrz Stock'ów. I co najciekawsze, to, że na torze na którym miałem się ścigać, rekord czasu okrążenia należy właśnie do Vincenta i jest nadal aktualny, mimo tego, że padł w sezonie 2003 lub 2004. Oprócz klasy Stock koleś jeździł też w Formula Extreme, zdobywał również tytuły vice-mistrza, więc to naprawdę szybki gość. A w 2005 roku uległ bardzo poważnemu wypadkowi, podczas jednego z wyścigów wypadł z toru, uderzył w metalową (SIC!!!) bandę, motocykl uderzył w niego... Wyszedł z tego z poważnymi urazami: połamane 8 żeber, przebite płuco, złamany kręgosłup, totalna makabra. Od tamtego czasu jeździ na wózku, ale dalej w AMA jest znaną postacią, ponadto uwielbiany jest na tym torze, ma być w dodatku sędzią honorowym wyścigów. A wszystko organizuje po to, żeby pokazać w USA, że jego ludzie, w sensie Słowianie, potrafią skopać tyłki Jankesom, na tym mu najbardziej zależało. Wiadomo, że mógł zakontraktować kierowców z USA, ale chciał to zrobić inaczej. W sumie, to przecież nie jestem Czechem, ale niedaleko nam do nich, no i razem należymy do narodu słowiańskiego. Wszystko dokładnie zaplanował, wymyślił sobie, że skoro ja jeździłem w MŚ Supersportem, to w tym wyścigu pojadę motocyklem klasy 600ccm w specyfikacji Supersport. Oznaczało to, że będę jechał z 1000-cami, takie były reguły wyścigu. Natomiast taktyka Vincenta była taka, że przy założeniu, iż będę jechał nawet 2 sekundy wolniej, niż litrówki, to czeka mnie tylko jedna zmiana kół i jedno tankowanie. Oczywiście, jeżeli wszystko będzie OK, nie będzie czerwonej flagi, etc.