TRIUMPH TIGER 800 XC – PRAWDZIWY TWARDZIEL - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Tiger to angielska nazwa znanego i podziwianego u nas drapieżnika, którego wygląd natchnął producentów pokrowców na siedzenia samochodowe w latach dziewięćdziesiątych. Dla starszego pokolenia nazwa Tygrys to przede wszystkim wzbudzający grozę, udany, ciężki, niemiecki czołg z czasów II wojny światowej.

Wygląda na to, że marketingowcy z Hinckley postanowili zakpić z BMW, atakując ich silną pozycję na rynku motocykli turystyczno-terenowych, a do tego nazywając swój produkt niemal identycznie jak niemiecka, pancerna „cudowna broń”. Kiedy naczelny zadzwonił z newsem, że spośród kilku sprzętów, które dostaliśmy do testów, jedyny motocykl w klasie „adventure” wpadnie w moje ręce, byłem zły. Wyobrażałem sobie kilka zmarnowanych jazdą bez najmniejszej przyjemności dni, a do tego prognozy pogody obwieszczały deszcze. Zrezygnowany pojechałem odebrać motocykl. O tym jak bardzo się pomyliłem, przyszło mi się wkrótce przekonać.

Wygląd
Od razu widać, że w przeciwieństwie do japońskiej konkurencji Triumph niczego nie udaje. Jest twardzielem. Zaprojektowano go jako gościa, który nie boi się transportować kufrów, dwóch osób, namiotu, zapasu wody, lin, małej wyrzutni rakiet i całej masy wyposażenia w podróży przez dalekie kraje o niestabilnej sytuacji politycznej. Ma ostre linie, przez co sprawia solidne, ale nie toporne wrażenie. Przedni reflektor o intrygującym kształcie przykryto osłoną z pleksiglasu, a ramę tworzy ciekawa plątanina rur. Estetyka spawów i jakość wykonania detali nie budzi zastrzeżeń. Pasażer ma do dyspozycji dwa solidne uchwyty. Pod silnikiem umieszczono aluminiową płytę dzielnie znoszącą obicia kamieniami, jazdę w terenie i wszelkie próby jej uszkodzenia za pomocą różnych, drogowych przeszkód. Z obu stron motocykla zamocowano halogeny w osłonach z blachy kwasoodpornej; ich obecność docenimy w nocy, w czasie mgły, w korkach bądź podczas intensywnych opadów. Kierownica jest szeroka, wyposażona w handbary, które dodają motocyklowi wizualnej agresywności i endurowego szlifu. Podnóżki są ładnie wykonane, a poprzez zdjęcie gum możemy je upodobnić do typowo terenowych. Motocykl, mimo offroadowego wyglądu, jest ładny i estetycznie wykonany – nasz egzemplarz pomalowano na biało, a wszystkie klosze kierunkowskazów były w tym samym kolorze. Dość ciekawie wygląda tylny wahacz z przetłoczeniami, lakierowany, tak jak podnóżki, na czarno oraz agresywnie wyprofilowana szyba. Tiger posiadał centralną podstawkę (opcja) oraz miły dla oka, ale, niestety, za cichy fabryczny tłumik 3w1. Całości motocykla dopełnia ładny tylny reflektor, chromowane szprychy kół, rewelacyjnie komponujące się z czarnymi obręczami, duży przedni błotnik oraz dziewiętnastolitrowy zbiornik paliwa. Tiger jest ładniejszy niż Miss Parafii okręgu Wólka Rębkowska, a do tego czasem zażywa kąpieli…..