TRIUMPH STREET TRIPLE 675 R – KSIĄŻĄTKO ULIC - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Brytole to jednak banda łebskich ludków. Mając znakomity motocykl sportowy, a widząc potrzebę dostarczenia klientom średniolitrażowego nagusa, rozebrali Daytonę 675 do rosołu, zmienili to i owo, wrzucili kilka elementów wzorowanych na Speed Triple i w ten sposób powstał Street Triple.

Aby charakterystyka nowej-starej konstrukcji nie była zbyt sportowa, trzycylindrowy silnik o pojemności 675 ccm został „lekko” zmieniony. Moc oscyluje wokół 106 KM, bez zmian pozostała wartość momentu obrotowego, jednak jego charakterystyka dostosowana została do bardziej cywilnych potrzeb. 68 Nm przy masie pojazdu 174 kg to całkiem przyzwoity wynik, szczególnie biorąc pod uwagę, że na wykresie zobaczyć możemy praktycznie płaską linię pnącą się w górę aż do granicy prędkości obrotowych silnika. Ależ mądrze i technicznie się zrobiło! Aby dodatkowo podgrzać atmosferę i pognębić konkurencję, wkrótce po prezentacji Street Triple’a na rynku pojawiła się wersja R. I to R pisane jest bardzo wielką literą.

Bo R to taka zajebista sprawa…
O ile podstawowa wersja brytyjskiego nagusa była hamulcowo i zawieszeniowo zubożona względem Daytony (co nie oznacza, że była zła, bo naprawdę znakomicie się nią ganiało), to R zachowała bardzo charakterystyczne dla klasy Supersport pełne możliwości regulacji zawieszenia i promieniowo mocowane zaciski hamulcowe Nissina, zaadoptowane z przedliftingowej Daytony. Niby nic, a jednak… Nagiego agresora jeszcze łatwiej opanować i jeszcze skuteczniej zatrzymać. Jest pięknie! A do tego egzemplarz, który wpadł w nasze ręce, cieszył oczy efektownym matowo pomarańczowym lakierem, zgrabną, przyciemniana szybką oraz perfekcyjnie wykonanymi z tytanu tłumikami Arrow z grawerowaną laserem sygnaturą Triumpha. Aby było jeszcze ciekawiej, kominy włoskiego producenta dostępne są jedynie w sieci sprzedaży Triumph; w katalogu Arrow ich brak! Ot, ciekawostka, a raczej efekt ścisłej współpracy obu producentów. Street przypasował nam od pierwszych chwil, a kiedy zadudnił z uwolnionego wydechu, popłakaliśmy się ze wzruszenia. Jedyna rzecz, którą należałoby zmienić, to siodło – dwuosobowe, trochę zbyt turystyczne. Ale tu w sukurs przychodzi nakładka, pokrywająca miejsce pasażera. Jakby jakaś sympatyczna pani miała chęć na chwilę mocnych doznań na gołym Angolu, wystarczy klucz imbusowy i wykręcenie dwóch śrub. Zwieńczeniem wszystkiego są zegary z wielofunkcyjną tarczą obrotomierza, zaprojektowaną w trochę komiksowo-zawadiackim stylu, zawierającą sporej wielkości kontrolki luzu, ciśnienia oleju, rezerwy paliwa i wielu, wielu innych rzeczy, o których powinien wiedzieć kierowca. Wyświetlacz LCD, sąsiadujący z obrotomierzem, został żywcem przejęty ze sportowej siostry. ...po przekroczeniu 8.000 obr./min. wybucha wulkan, a basowy pomruk, dobywający się z wydechu, przechodzi we wściekłe wycie...

Tydzień z przerażaczem
Street Tripla zaczęliśmy upalać, kiedy Warszawa „stała” – korki były wszechobecne, jak to zwykle bywa przed weekendem. Wysoko umieszczona kierownica, zgodna z ostatnią modą, czyli szeroka i ze zmienną średnicą, znacznie ułatwia manewrowanie i niweluje działanie sił wywieranych na przednie koło przez nierówności drogi. Brak fabrycznego amortyzatora skrętu nie jest więc zbytnim utrapieniem, a właściwie pozostaje niezauważalny. Pozycja kierowcy jest dosyć odprężona, nie tylko z powodu wspomnianej wcześniej kierownicy, ale również dzięki podnóżkom, które poprowadzone są trochę niżej niż w Daytonie, a samo mocowanie jest solidnym aluminiowym odlewem. Różnica w położeniu podparcia stopy jest minimalna, ale efekt jest wyraźnie odczuwalny. Co ciekawe, nie jest to jednoznaczne z darciem stopami po asfalcie przy zamykaniu gum w ostrych zakrętach. Street znakomicie czuje się w trakcie jazdy w korkach, przy przeciskaniu się między samochodami, prowadzonymi przez uwięzionych wewnątrz frustratów.