KTM 690 DUKE R – DUKE, NUKE'EM ALL! - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Nie chciałbym zagłębiać się zbyt mocno w historię motocykli zwanych Supermoto, ale gdzieś i kiedyś te wdzięczne pojazdy wyewoluowały w coś, co dziś najlepiej określić mianem Funbike. Zjawiska takie mają miejsce od czasu do czasu, kiedy któryś z producentów wypuści na rynek pojazd stylistyką nawiązujący do SM, ale parametrami nieprzystający do tych niepokornych maszyn. Wtedy szumnie określa się go mianem Funbike; że niby ma dawać radość z jazdy i nie zna ograniczeń, a przy tym jest przyjazny dla wszystkich i sprawa załatwiona.

Duke 690R. Przez KTM określony jako naked bike. Ja wolę myśleć o nim: Funbike. Takiej dawki czystej radochy z jazdy dawno nie miałem. A wystarczy niewiele: chromowo-molibdenowa rama kratownicowa, mocny singiel, świetne zawieszenia, dobre heble, „obuwie” i... jazda! A wszystko ubrane w karoserię, będącą mieszaniną plastików od enduro, nietypową przednią lampę i dziwny zadupek, stanowiący połączenie stylów off-road i naked.

Bombs, bullets, babes, damn, I love this job!
148 kg suchej masy, 70 KM i 70 Nm wyciśnięte ze zmodyfikowanego LC4 to naprawdę niezły wynik. Zawieszenia WP, przód z goleniami o średnicy 48 mm, tył oparty na pojedynczym elemencie, wszystko z pełną regulacją. Zestaw hamulcowy od Brembo – z przodu odnajdujemy tarczę pływającą o średnicy 320 mm i czterotłoczkowy promieniowy zacisk, z tyłu zaś siedzi jednotłoczkowy zacisk i tarcza 240 mm, które lubią blokować koło i puszczać sprzęt w radosnym slidzie. Bardzo modnie i zgodnie z przyjętą strategią, cały wydech został upakowany pod wysoko zawieszonym silnikiem z ujściem spalin tuż przed tylnym kołem. Łączenie kolektora wydechowego z tłumikiem osłonięto zgrabną owiewką. Za zasilanie jednostki napędowej w mieszankę powietrza i paliwa dba elektronika Keihin; z odpalaniem i wkręcaniem się na obroty nie ma najmniejszego problemu. To nie te czasy, kiedy użytkownik musiał użerać się z kapryśnym gaźnikiem. Zwieńczeniem tego wszystkiego i niejako swoistą wisienką na torcie są lekkie, kute koła Marchesini, utrzymane w głębokiej czerni, z pomarańczowymi paskami na rantach. Wszystko to brzmi pięknie, świetnie wygląda, ale jak działa? Nawet zestaw złożony z wielu markowych i wysokiej klasy elementów nie zawsze będzie najlepszy. Cóż, tu widać, że inżynierowie z KTM wszystko dokładnie przemyśleli, kiedy składali do kupy klocki. W sumie odnajdziemy zapewne wiele cech wspólnych z fabrycznym Supermoto homologowanym na ulicę, modelem SMC, jednak opakowanie i kilka elementów wyposażenia różni te dwa sprzęty. Przede wszystkim Duke jest potężniejszy z wyglądu, bardziej „napakowany”; to jakby porównać bulteriera z pitbullterierem. Jest też mocniejszy o jakieś 10 KM, co przy wspomnianej masie jest istotnym szczegółem. Widać jednak, że Pomarańczowi, projektując 690-tkę, skorzystali ze swojej wiedzy i doświadczenia przy budowie SM. I bardzo dobrze!...takiej dawki czystej radochy z jazdy dawno nie miałem...

What are you waiting for? Christmas?
Nie ma na co czekać. Duke zaskakuje po dwóch obrotach rozrusznikiem i zaczyna żyć swoim życiem. Jeśli ktoś przyzwyczajony jest do gładkiej pracy rzędowych czterocylindrówek, tu będzie musiał się przyzwyczajać do specyfiki singla. Chodzi mi głównie o odgłosy pracy. Przez chwilę miałem wrażenie, że w silniku po skrzyni korbowej wędrują jakieś drobne, metalowe elementy. Cóż, to już taki urok. Serducho Duke szybko łapie temperaturę i chętnie wkręca się na obroty. Ja wówczas miałem chwilę, aby wspiąć się na siodło i spróbować dopasować się do motocykla. Pozycja przypominała tę, którą przyjmuje się na cross/enduro – siedzi się bardzo blisko zbiornika paliwa, chociaż kanapa daje wiele możliwości usadowienia czterech liter kierowcy. Pasażer na 100% nie będzie miał kolorowo, ale w sumie to wielki błąd zabierać „plecak” na wypady, mimo że zastosowano uchwyty, za które pasażer może się wygodnie złapać. To już nie byłoby to samo!