KAWASAKI ZX6R – BYĆ JAK LASCORZ - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Czy marzył Wam się kiedyś motocykl, który jest połączeniem najlepszych cech konkurencji wraz ze szczyptą własnego i niepowtarzalnego szaleństwa? Myślę, że tak. Pewnie nie raz. OK, rozwieję Wasze nadzieje. Takiego motocykla nie ma i chyba nie będzie.

Ale co i raz producenci zaskakują nas znakomitymi maszynami, które w swojej klasie biją na głowę konkurencję. Przyznaję, że z zaskoczeniem patrzyłem na popisy Zielonych w World Supersport, tłumacząc sobie, że mają znakomitych kierowców, którzy na rowerze wierzchowina są w stanie dokonać cudów.
 

Jednak okazało się, że w Kawasaki nie zapomnieli, jak buduje się znakomite motocykle sportowe. Kiedy w moje ręce trafiła najnowsza odsłona ZX 6R, postanowiłem przypomnieć sobie, jak się gra w zielone i słuchając Green Hell Misfitsów, pognałem redakcyjnym WRC w stronę naszego narodowego Toru Poznań, ciągnąc na przyczepie wściekłego owada, wpatrującego się w mój kark ślepiami reflektorów. ...Kawasaki wszystkim dookoła mówi: „wyrosłem na torze, tu jest mój dom”...
 

Bliskie spotkanie III stopnia

W ostatnich latach Kawasaki przyzwyczaiło nas zarówno do kanciastych kształtów swoich motocykli sportowych, jak i najmocniejszych naked bike, upodabniając do starszych braci nawet najmniejsze swoje dzieci, skromnie choćby odziane w plastiki. Nie inaczej jest w tym wypadku. Do tego kolor Lime Green wszystkim dookoła mówi: „wyrosłem na torze, tu jest mój dom”. Tej barwy nie można nie zauważyć, tak samo jak nie można przejść obok niej obojętnie. Pomiędzy reflektorami mieści się potężny wlot łaknący powietrza, rozwarty jak ogromna paszcza. Chyba nie pomyliłem się wiele, porównując stylistykę najnowszego ZX 6R do owada. Jedyne co straszy, to wielgachny tłumik, ale to już, niestety, wymóg naszych czasów, gdzie dwóch pseudoekologów może powstrzymać sporą inwestycję, odnajdując jakiegoś rzadkiego robaczka w trawie. Spełnienie norm wymaga zastosowania wielkich i ciężkich jak nieszczęście katalizatorów i temu podobnych bzdur. Ogólnie jednak jest znakomicie, motocykl nie sprawia wrażenia ociężałego, choć nie twierdzę, że każdemu się spodoba. Trochę specyfiki i wiemy, że to Kawasaki. Czy motocykl jest ładny, brzydki, piękny, czy wręcz ohydny – to już zależy od gustu użytkownika. Mnie się on podoba i na tym skończę niepotrzebne dywagacje, bo wyjdzie na to, że będę rozprawiał jak baba o fatałaszkach.

Gabarytami ZX 6R nie odbiega od norm przyjętych dla nowoczesnych motocykli sportowych, ale kierowca za sterami ma do dyspozycji całkiem dużo miejsca, a sama pozycja kojarzy mi się z GSXR, który w swojej klasie może uchodzić za wzór wygody. To duży plus. Siodło nie jest umieszczone radykalnie wysoko, jak ma to miejsce np. w R6, ale jest świetnie zgrane z setami, przez co nie wymusza radykalnego podkurczenia nóg. Zbiornik paliwa jest doskonale wyprofilowany, pozwala na idealne wpasowanie nóg, zapieranie się udami i opieranie ręki podczas pełnego złożenia w zakręcie. Do tego wszystkiego zegary są cały czas widoczne, szczególnie duży obrotomierz, bardzo czytelny, z białą tarczą i zielonym podkreśleniem na skali dla obrotów najbardziej użytecznych w jeździe 600-tką. Co ciekawe, zakres ten zaczyna się od 8000 RPM! Jak to się ma do rzeczywistości? Ano ma się nawet nieźle.