KAWASAKI NINJA 250R – MAŁA POJEMNOŚCIĄ, WIELKA DUCHEM - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Kawasaki Ninja 250R, kiedy pojawiła się na rynku w 2008 roku, była swego rodzaju fenomenem. Nagle okazało się, że zainteresowanie motocyklem przerosło możliwości fabryki, która nastawiła się raczej na to, że w Kraju nad Wisłą sprzeda się zaledwie kilka sztuk i resztę produkcji wysłano do naszych sąsiadów. Tymczasem na Ninję 250R przyjmowane były zapisy, a klienci – jak zdradził nam jeden z zaprzyjaźnionych salonów – żeby znaleźć się wyżej w kolejce do zakupu, uciekali się do metod rodem z PRL-u i oczekiwania na wymarzonego Fiata 125P.

Nagle okazało się, że motocykl o pojemności 250 ccm jest nie tylko przedmiotem żartów i kpin innych motocyklistów, ale także obiektem pożądania i westchnień wielu, szczególnie młodych kierowców jednośladów.

Jak dorosnę, będę litrem

Sukces małej Ninji czy, jak kto woli, Baby Ninji, jak pieszczotliwie określa się ten motocykl, w dużej mierze opierał się na wyglądzie. Styliści, zamiast pójść po najmniejszej linii oporu i przedstawić światu kolejnego małego nakeda, podobnego chociażby do Yamahy YBR 250, przedstawili mini sporta.

Motocykl, dzięki ostrym liniom i pełnym owiewkom, prezentuje się jak miniatura „dorosłej” maszyny przeznaczonej na tor. Linii nie psują nawet przednie reflektory, które, moim zdaniem, wzorem chociażby modelu ZX-6R, mogłyby mieć nieco więcej sportowego charakteru. Doskonale wygląda natomiast tył maszyny. Zadupek jest filigranowy, dokładnie taki, jaki powinien być w takim jednośladzie. Doskonałym posunięciem było także zamontowanie czarnej puszki wydechu, która nie rzuca się teraz w oczy tak, jak w modelach poprzednich, m.in. w naszym testowym, gdzie była polerowana na wysoki połysk. ...Patrząc na niego, chciałoby się powiedzieć „ jak dorosnę, będę litrem”...

Patrząc na niego, chciałoby się powiedzieć „ jak dorosnę, będę litrem”. Pojemność maszyny ujawnia się dopiero wtedy, gdy podejdziemy do motocykla. Wówczas wyraźnie widać, że jest on mniejszy niż pozostałe sportowe jednoślady z rodziny Ninja.

Ergonomia

Posiadanie sportowego motocykla nierozerwalnie wiąże się z wymuszoną pozycją za sterami. Jest to mało wygodne, szczególnie w mieście. Taki rodzaj „siedzenia” na motocyklu sprawdza się na torze, a nie podczas przejazdów do pracy. Wiem, że bardzo wielu właścicieli sportowych 600-tek i litrów nie zgodzi się ze mną, ale ja nie pałam szczególnym entuzjazmem do latania w korku na, dajmy na to, Kawasaki ZX-10R.

Najwyraźniej z tego samego założenia wyszli inżynierowie projektujący Baby Ninję. Nie znajdziecie tu pochylonej pozycji. Zamiast tego, na motocyklu siedzi się jak na typowym miejskim sprzęcie. Pozycja jest wyprostowana, a dość wysoka kierownica z szeroko rozstawionymi manetkami sama wpada w ręce. Lekko pochylona kanapa zapewnia odpowiedni komfort czterem literom, a dobrze wyprofilowany bak wygodnie obejmuje się kolanami.