HONDA SHADOW 750 BLACK SPIRIT – HEAVY PLASTIC - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Projektanci w Hondzie wpadli na pomysł uatrakcyjnienia modelu Shadow i nadania mu lekko customowego sznytu. Miało być niepowtarzalnie, wyszło mało ciekawie. Ale od początku.
 

Po raz pierwszy zobaczyłem Shadow Black Spirit na warszawskich targach motocyklowych, gdzie był oblegany przez publikę. Rzucał się w oczy – czarny lakier, matowe dodatki, elementy wyglądające jak malowane lakierem proszkowym, mało chromów... Był surowy i ponętny. Wiedziałem, że chcę dorwać ten motocykl w swoje ręce. „Skoro Honda zaczyna stylizować motocykle na bobberową modłę, może być nieźle” – tak sobie wtedy myślałem. ...czarny lakier, matowe dodatki, elementy wyglądające jak malowane lakierem proszkowym, mało chromów. Był surowy i ponętny...
 

Uwierz w ducha?
Porzuciłem nasze motogenowe WRC pod siedzibą redakcji, żeby zasiąść za sterami Black Spirita. Motocykl pięknie prezentował się w słońcu, kusząc kształtem i sprawiając wrażenie customa, a nie fabrycznego jednośladu. Cienkie jak ciasto pizzy siodło typu Badlander, kierownica T-Bar, brak chromów i polerek, pomijając układ wydechowy. Na pierwszy rzut oka stwierdzić można, że konieczne jest usunięcie ohydnych kierunkowskazów i lusterek, za to np. koła prezentują się wyśmienicie – połączenie polerowanych szprych z czarnymi obręczami było strzałem w dziesiątkę. Do tego minimalizm w układzie hamulcowym (jedna tarcza z przodu i zacisk, który pamięta chyba czasy CBR 600F którejś tam) i błotniki, które dużo odsłaniają. Surowa forma, zgodna z obecnie panującymi trendami, którym hołduje ostatnio np. Harley. Pierwsze wrażenie po tym, jak zasiadłem za kierownicą: „ojej, jakoś tak mało tego sprzętu”. Przy moich 186 cm wzrostu nogi miałem ułożone w dosyć dziwnej pozycji, a ręce ugięte przez cofniętą kierownicę. Pozycja przypominała mi tę, którą przyjmuję z reguły na porcelanowym tronie. Lekka konsternacja i... zsiadłem i popatrzyłem jeszcze raz na ducha ( tym razem z bliska), dokładnie ogarniając szczegóły. W tym momencie nastąpiło moje największe rozczarowanie; pogrzebane zostały wszelkie nadzieje na dobrą ocenę motocykla. Takiej ilości plastiku nie powstydziłyby się typowo sportowe motocykle, ubrane od góry do dołu w tworzywo sztuczne. Black Spirit to jeden wielki fake! Plastikowe błotniki, pokrywy dekli silnikowych czy wreszcie osłony dekli zaworowych i przegubu wału napędowego. Coraz szerzej otwierałem oczy, znajdując kolejne detale wykonane z granulatu na wtryskarce. Kto ma na tyle nierówno pod kopułą, że z całkiem przyzwoitego sprzętu zrobił coś takiego?! Fakt jest jeden – na rynek trafił motocykl, który jest tak prawdziwy, jak plastikowe gwiazdki muzyki pop, pseudopunkowe dzierlatki z czarnym makijażem i cycki Dody… Do tego wszystkiego kiedy patrzyłem, jak bez ładu i składu zbiornik łączy się z siodłem, krew mnie zalewała i płakałem krokodylimi łzami.
 

Nie jesteśmy tu dla przyjemności!
Czas ruszać. Zniesmaczony wymysłami Hondy, nie chciałem nawet podejrzewać, że Black Spirit może mnie czymkolwiek pozytywnie zaskoczyć. Jednak byłbym niesprawiedliwy, jeśli nie wspomniałbym słowem o dobrych hamulcach czy niekiepskim zawieszeniu. A więc do rzeczy…