HONDA CBR 1000 RR VS CBR 1000 RR C-ABS - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Nigdy nie byłem zwolennikiem sportowych motocykli Hondy. Sam nie wiem dlaczego. W sumie w MŚ robiły furorę i zamiatały wszystko, tyle że tylko te mocno stuningowane. Kiedyś nawet Janusz Oskaldowicz, zakochany w Yamasze, stwierdził, że Honda taka zła nie jest, ładnie się prowadzi, ale worek pesos potrzebny jest, aby toto jechało. Tak w sumie działo się do ubiegłego sezonu, kiedy to światło dzienne ujrzał nowy model Fireblade. Aż się złapałem za głowę, kiedy po raz pierwszy spojrzałem w skośne reflektory tego dziwadła. Cholera, komuś podobał się pyszczek 1098, ale postanowił go spłaszczyć i połączyć z totalnie filigranowym zadupkiem. Dobra, jak wygląda, tak wygląda, ważne, jak jeździ.

Uwielbiam telefony od Mateusza, kiedy zagaja: „Cześć, masz czas?”. Wiem dokładnie, że jest wtedy jakaś robota, ba, przyjemna robota do wykonania. I tak było tym razem. Info dodatkowe: 2 x 1000, 2 x Honda, 2 x Fireblade. Dobra, Mateusz, namówiłeś mnie!

Stylistyka, czyli ciuszki, fatałaszki
Postaram się nie czepiać. Pysk toto ma kontrowersyjny, ale zdążył się już na tyle opatrzeć, że w chwili obecnej nie szokuje i nie wywołuje niezdrowych emocji. Świetna linia boczna pojazdu, naprawdę udana, wyśmienity kształty owiewek, zbiornika, znakomity profil tylnej części... Dobra robota. Motocykl wygląda jak gotowy do ataku pitbull. Z tyłu wali po oczach szeroką gumą. Element, którego należałoby się pozbyć, to wieszak na kierunkowskazy i rejestrację: jest wielki, brzydki i, niestety, zintegrowany z dolnym wypełnieniem owiewki. Krótko mówiąc, stanowi pole do popisu dla majsterkowiczów – uciąć, przyciąć, kombinować. Poza tym wszystkim CBR 1000RR robi wrażenie motocykla niewielkiego i takim jest w rzeczywistości – krótki, zwięzły, mieści się w gabarytach, które do niedawna zarezerwowane były dla klasy 600 ccm. To duży pozytyw, przynajmniej dla mnie.

Jeśli już wspominamy o stylistyce, nie można pominąć malowania owiewek. Dostaliśmy do testu dwa motocykle. Pierwszy w pięknym, eleganckim biało-czarnym malowaniu, które podkreślało kształty CBR-ki. Ponadto importer zdecydował się na dodanie kilku istotnych smaczków: pokrywy w kolorze nadwozia, zamiast siedzenia pasażera, oraz karbonowych błotników, przedniego i tylnego, oznaczonych logo Honda Racing. Wszystko, włącznie z paskowaniem rantów felg, zagrało idealnie, dając jednoślad, który przywodził mi na myśl piękne i zjawiskowe kobiety. Tym potrzebna jest niewielka ozdoba, aby podkreślić ich styl i aby uroda promieniała pełnym blaskiem.

Druga sztuka, cóż... OK, niech się na mnie ludzie obrażają, piszą mi gniewne maile, nieuprzejme komentarze pod tekstem, trudno. Druga sztuka to kultowa już replika malowania Repsol Honda. Wszystko pięknie, ale po pierwsze, jakość wykonania pozostawia, w mojej skromnej ocenie, wiele do życzenia. Naklejki na wahaczu tchną lekko agrotuningiem i stikerami mocy z Allegro. Do tego rama i wahacz nie pogrążają się w eleganckiej czerni, a są pomalowane na srebrno. Połączenie wszystkich elementów daje nam motocykl o charakterze krzykliwej prostytutki, która na siłę stara się zwrócić na siebie uwagę. Drodzy styliści, ja wszystko rozumiem. Wiem, to jest replika, to znane barwy, ale czy jest jeszcze sens ciągnąć to i rok w rok raczyć potencjalnych nabywców Repsolem? Czy nie lepiej, wzorem młodszej siostry, wprowadzić na rynek wersję w malowaniu Ten Kate? Błagam, przemyślcie temat! Te przeklęte barwy namieszały mi w głowie tak, że postanowiłem sprawdzić, czy jestem wyjątkiem od reguły, czy też mam rację. Jeśli chodzi o kolory, barwy, etc., najlepiej pytać kobiety. Ustawiliśmy się więc z motocyklami w centrum Warszawy, gdzie przeprowadziliśmy małą sondę. Jej wynik rozciągnął moją twarz w uśmiechu – wszystkie panie wskazały biało-czarną CBR jako motocykl elegancki i przyciągający wzrok prostotą i zestawieniem barw. TAK!!! 15 milionów kobiet nie może się mylić :D.