YAMAHA R1 – NA BECZCE PROCHU - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Ognia!
Kluczyk powędrował do stacyjki. Zegary ożyły. Wskazówka obrotomierza odbyła podroż do końca skali i z powrotem. Wdusiłem przycisk startera i silnik ożył, grzechocząc w pierwszym momencie tak, jakby miał się rozpaść na milion kawałków. Spokojnie, to nie wada, to po prostu Big Bang i jego urok. Z wydechów dobywała się charakterystyczna kakofonia dźwięków, właściwa kolejności zapłonu i niemożliwa do pomylenia z jakimkolwiek innym motocyklem. Przez dłuższą chwilę dałem silnikowi popracować na wolnych obrotach, żeby złapał właściwą temperaturę pracy, po czym zdecydowanie odkręciłem manetkę gazu. Reakcja zwaliła z nóg. Litrowy silnik wkręcił się na obroty z taką łatwością, że w pierwszej chwili sprawiał wrażenie wyżyłowanej 600-tki. Wskazówka obrotomierza dzikim galopem wspinała się coraz wyżej. O, mamo, co za bajka!!! Skrzynia biegów działała. Poprawnie, bo co tu więcej pisać? Wbijając jedynkę poczułem lekkie szarpnięcie. Bieg wpadł z lekkim kliknięciem. Kolejne przełożenia wchodziły bez oporów. Ani problemów, ani rewelacji. Poprawnie....w silniku obudziło się piekło; pojazd eksplodował przyspieszeniami godnymi promów kosmicznych...
 

Do ok. 8000 obr./min R1 na każdym biegu przyspieszała sprawnie, bez zająknięcia, równomiernie, nie było wyczuwalnych „dziur i dołów” w przebiegu mocy i momentu. Nie ujawniła też diablej natury Big Banga. Za to powyżej tej wartości w silniku budzi się piekło; pojazd eksplodował przyspieszeniami godnymi promów kosmicznych. Co jednak ciekawe, niezależnie od użytej mapy zapłonowej, wszystko odbywało się niezwykle kulturalnie; silnik nie przerażał, chociaż jego charakterystyka wprawia w osłupienie. Nawet przy prędkościach grubo przekraczających zdrowy rozsądek R1 „dziduje” tak, że z łatwością rozpręża przednie zawieszenie, chcąc poderwać dziób do góry. Najpiękniejsza jazda zaczęła się, gdy trzymaliśmy silnik na wysokich obrotach, nie pozwalając wskazówce obrotomierza spaść poniżej 8000–9000. R1 zachowywała się jak cywilizowany brutal, eksplodując dziką mocą w sposób zupełnie kontrolowany i przyjazny. Ciężko w słowach wyrazić odczucia związane z tym zjawiskiem. To trzeba poczuć na własnej skórze. Musicie uwierzyć mi na słowo (oczywiście ci, którzy nie upalali jeszcze tego sprzętu).
 

Zawieszeniowo... Cóż, poprawnie. Yamaha nie wykracza specjalnie poza ogólnie przyjęte kanony prowadzenia się, wytyczone dla litrowych motocykli. Zgrabnie zmienia kierunek jazdy, może lekko „waląc się” w mocniejszych złożeniach. Zjawisko to jednak dawało się dziecinnie prosto kontrolować poprzez lekki ruch gazem, tak aby siła odśrodkowa zaczęła działać na motocykl, utrzymując go w obranym kierunku jazdy. Prawdopodobnie korekta ustawień zawieszenia zniwelowałaby te objawy, ale nie stanowią one większego problemu, szczególnie po wjeżdżeniu się w sprzęt.

Słowo na zakończenie

Nowa R1 silnikowo jest klasą sama w sobie. Yamaha przetarła kolejne szlaki, oddając do dyspozycji zwykłego zjadacza chleba motocykl ultrasportowy, drogowego Superbike’a, który w Mistrzostwach Świata rozgromił konkurencję, przynosząc Yamasze pierwszy w historii tytuł w klasie Superbike. Ile w tym zasługi sprzętu, a ile Bena Spiesa? Cóż, można by dywagować godzinami. Tak jak nad stwierdzeniem Cala Crutchlow, który w Portimao na zakończenie sezonu 2009 stwierdził, że tytuły dla Yamahy to zasługa w największej mierze zawodników, a sprzęt to sprawa wtórna. Osobiście stwierdzam, że obecna R1 jest najlepsza litrówką z wielkiej japońskiej czwórki. Jak wypada w porównaniu z włoskimi przecinakami Ducati i Aprilia? Cóż, w naszych warunkach ciężko stwierdzić, ale dołożymy wszelkich starań, by skonfrontować makaron z sushi. A niezdecydowanym, lecz chętnym do zakupu nowego „sporta” polecam skierować kroki do najbliższego salonu Yamahy, gdzie będą mogli stać się dumnymi posiadaczami naprawdę mistrzowskiego motocykla.