BUELL 1125R – RANDKA Z LUCYFEREM - TESTY MOTOCYKLI / MOTORÓW

Ten materiał nie miał powstać, ale nie mogłem się powstrzymać, aby nie napisać czegoś o tym motocyklu.

Pojazd, u nas od zawsze egzotyczny, teraz stanie się prawdziwym „białym krukiem”. Jeżeli ktoś jeszcze nie wie, informuję: fabryka, w której powstał ten twór, została już zamknięta, a pozostałości magazynowe są wyprzedawane po zawstydzająco niskiej cenie. O czym mowa? Buell 1125R.

Czemu to nie miał być test? Szczerze mówiąc, moja weekendowa przygoda z Buellem była dziełem przypadku. Po prostu potrzebowałem środka transportu, a w zaprzyjaźnionym salonie H-D – Liberator – stoi akurat motocykl Demo. Miałem więc motocykl oddać po weekendzie, bez robienia materiału; po prostu pojeździć sobie sprzętem, który, niestety, już nie doczeka się kontynuacji, przynajmniej nie pod oficjalnymi skrzydłami H-D – taki przyjacielski ukłon ze strony chłopaków z Liberatora. Problem w tym, że dwa dni na R-ce wystarczyły, abym nie chciał się z nim rozstawać.

Brzydki sk…
Taka sama Bułka, tylko w wersji CR (bez owiewki), została już u nas opisana przez „Spidiego”. Sportowa wersja R posiada nieco inne mapy zapłonu, dostała też inną kierownicę oraz owiewkę, która nie dość, że zupełnie nie spełnia swojej roli i nie chroni kierowcy tak, jak powinna, to jeszcze swoim wyglądem jedynie podkreśla karykaturalny design. Tyle tylko, że wygląd Buella może się podobać. Takie brzydkie kaczątko... Co ja wypisuję! Tak można by określić jakąś brzydką Hondę. Buell 1125R to po prostu brzydki skur***yn!...motocykl wygląda jakby był złożony w szopie przez szaleńca z zamiłowaniem do dwóch kółek...

Władek, nasz montażysta, stwierdził, że ten motocykl wygląda jakby był złożony w szopie przez szaleńca z zamiłowaniem do dwóch kółek. Ja, przyglądając mu się na postoju, za każdym razem dochodziłem do wniosku, że stylistycznie prawie nic nie jest tu ładne i generalnie pojazd wygląda jakby był złożony z kilku zupełnie różnych motocykli, których części wyjątkowo do siebie nie pasują. Zaczynając od wspomnianej wcześniej owiewki przez olbrzymie osłony chłodnic, pasujące jak świni siodło, aż po kolektor wydechowy, który gdyby zamontować do stojącego na mojej działce ciągnika Zetor z 1968, Pan Gieniek, operator tegoż sprzętu, z pewnością by się nie kapnął. Jednak w tym szaleństwie jest metoda.

Trilogy of Tech
Filozofią Erika Buella była budowa motocykli według sloganu „Trilogy of Tech”. Chodzi tu o centralizację masy, niską masę elementów nieresorowanych i odpowiednią sztywność podwozia. Poza tym, według speców z Wisconsin, dobrze jest, kiedy jeden element pełni jednocześnie wiele praktycznych funkcji. Efektem tych przekonań jest na przykład niewspółmiernie wielka do reszty podzespołów rama, w której mieści się zbiornik paliwa czy olbrzymia tarcza hamulcowa, przykręcona do felgi. Takich smaczków jest cała masa, a dociekliwi powinni odwiedzić oficjalną stronę Buella.
 

Ponadto Buła całym swoim paskudztwem staje się manifestem swojego właściciela. Do diabła z przeciętnością! Na pohybel wszystkim na bezpłciowych Japończykach! Buell to motocykl z krwi i kości, który pozwoli odczuć czym jest prawdziwa jazda i przenosi swojego kierowcę do pierwotnych doznań z poruszania się jednośladem. Każdy z podzespołów Buły jest tak zaprojektowany, aby dawać przyjemność z jazdy tak dużą, jak się tylko da. Już na pierwszy rzut oka widać, że jest to motocykl dla ludzi, którzy wiedzą czego chcą od życia.