SUZUKI DR 800 – KRÓL WŚRÓD SINGLI - TESTY MOTOCYKI UŻYWANYCH

Niewiele jest motocykli z gatunku enduro, które potrafią dać prawdziwą radochę z jazdy zarówno w terenie, jak i po ulicy. 800 ccm w jednym garze robi miłe wrażenie i jest swoistym rekordem wśród wielkoseryjnych motocykli. Suzuki DR 800, bo o nim mowa, jest dość nietypowym motocyklem. Nietypowym, bo trzeba go albo pokochać, albo kupić Africę Twin. Mnie zdecydowanie bardziej pociągała jednak pewna „dzikość” tego motocykla.

Enduro dawniej
W latach 80. motocykle enduro przeżywały swój renesans. Niedocenione dekadę wcześniej przez szerszą gawiedź zyskiwały coraz większą popularność. Producenci stopniowo prześcigali się w coraz to nowszych rozwiązaniach technicznych tego typu motocykli i zwiększali pojemności silników. Nie przesadzali jednak z oversizingiem, dlatego szczytem marzeń było 600 ccm. W dodatku w tamtych latach popularność zdobywała szeroko pojęta turystyka motocyklowa, do której świetnie nadawały się obudowane enduro. Poruszenie wywołała premiera BMW R80, dlatego można było się spodziewać, że niedługo motocykle tej klasy zaczną zbliżać się do 1000 ccm pojemności. Właśnie wtedy ktoś w Suzuki wpadł na pomysł skonstruowania największego singla na świecie. Poprzednik 800-tki, DR 750 S, wywołał szok. Nie tylko ze względu na łamiącą wszystkie przyjęte standardy stylizację, ale przede wszystkim za silnik. Kanciasty wygląd z charakterystycznym dziobem nawiązywał do słynnej, sportowej serii Katana. Wbrew sceptycznym ocenom Suzuki pozostało przy koncepcji dużego singla i dwa lata później powiększyło jego pojemność do 800 ccm.

Jako że sam wcześniej jeździłem DR 600, ciekawiło mnie, jak działa motocykl z jednym cylindrem o jeszcze większej pojemności. 800-tka z 1999 roku, już bez przydomka BIG, która trafiła w moje ręce, była w bardzo dobrym stanie. DR z początku produkcji, szczególnie 750-tki, miały nieciekawe malowanie, które firma w toku produkcji poprawiła i teraz już wyglądają całkiem nieźle.

Wygląd
Proste, czytelne zegary i wąska szybka rzucają się w oczy zaraz po zajęciu miejsca za kierownicą. Sama kierownica, jak na enduro przystało, jest bardzo szeroka i wyposażona w poprzeczkę. O ochronę rąk dbają fabrycznie montowane handbary. Silnik odzywa się z typowym dla tych modeli zgrzytem i jękiem, jednak po chwili do uszu dochodzi piękny dźwięk dudniącego, ogromnego singla. W rozruchu pomaga automatyczny dekompresor, o wiele wygodniejszy od stosowanego wcześniej przez Suzuki ręcznego na linkę. Niestety, lubi się zacinać, ale nie jest to bardzo dokuczliwa wada. Pozycja jest wyprostowana i bardzo komfortowa, szeroki bak i wysunięty przód potęguje wrażenie, że oto przyszło nam dosiadać konkretnego motocykla. Jedyneczka i rozpoczynam jazdę.