HONDA CB 750 – OSTATNI MOHIKANIN - TESTY MOTOCYKI UŻYWANYCH

Jadąc na sesję kolejnego używanego motocykla, jeszcze nie wiedziałem jakiego rodzaju gratka mnie spotka. Bardziej przejmowałem się tym, że miałem niewiele czasu na te zdjęcia, tym bardziej, że od kilku dni pogoda była bardzo niesprzyjająca. Pomiędzy kolejnymi opadami deszczu występowały jedynie chwilowe, kilkunastominutowe przerwy. Było zimno i drętwawo.

Brzydkie światło dzienne tego popołudnia nie pozwalało się łudzić – jeśli motocykl sam się „nie obroni” dzięki swojej sylwetce, to zdjęcia wyjdą słabo. Dopiero kiedy stanąłem naprzeciw wielkiej przedniej lampy, zrozumiałem, że nie ma obaw. Wymowa zdjęć stała się po prostu mniej ważna, bo pewne rzeczy pozostaną i tak wyjątkowe bez względu na wszystko. Patrzyłem właśnie na Hondę CB 750 z 1978 roku, stojącą „na kapciu” w tylnej oponie. Sprzęt dla mnie szczególny nie tylko dlatego, że jest o rok starszy ode mnie. To zachowany w świetnej kondycji motocyklowy Boss z minionej epoki.

Żeby zrozumieć powagę sytuacji, należało nie tylko dopompować za pomocą pompki powietrza w dętce opony. Trzeba było się odprężyć, wczuć w nowy format, trochę pobujać w obłokach. Zapomnieć o internecie i cyfrowym świecie, gdzie prawie wszystko może stać się konsekwencją jednego naciśnięcia klawisza „enter” w komputerze. Atmosferę tego motocykla i jego czasów najlepiej oddaje jazda na nim. Najlepiej w majowe, sobotnie i ciepłe, a do tego bezwietrzne popołudnie. Nie musi być słonecznie; wystarczy pochmurne niebo i suchy asfalt. Kręta szosa zazwyczaj bywa wtedy pusta, zielona barwa przyrody szczególnie żywa, a odgłos rzędowej „czwórki” wyraźnie słyszalny w całej okolicy. Oprawą muzyczną dla tak sielskich warunków mógłby zostać liryczny utwór „The Ghost of Tom Joad” Bruce’a Springsteena.

Ale od początku. Ponad czterdzieści lat temu ten motocykl zmienił wszystko. Bo wyobraźmy sobie siebie w roli niejakiego pana Hondy. Jest rok 1968. Nasza firma istnieje od 20 lat i wkrótce stanie się największą fabryką motocykli na świecie. Płacimy podatki, ponosimy nakłady, budujemy tanie, małe pojazdy z silniczkami o niewielkiej pojemności, przeznaczone do dojazdów do pracy. W końcu nasza marka startuje i wygrywa w Mistrzostwach Świata dzięki swym egzotycznym, ale niesamowitym jednośladom. Najpierw wystawiamy w szranki pięciocylindrową 125-tkę RC149, kręcącą piekielne 21000 obr./min, a potem sześciocylindrową 250-tkę RC166 (zobaczcie, bo warto, na: http://www.youtube.com/watch?v=pAYcqSTVBY4).

W 1967 roku niejaki pan Hailwood zdobywa mistrzowski tytuł na czterocylindrowej, stosunkowo konwencjonalnej 500-tce RC181. Zaledwie 18 miesięcy później, gdy w 1969 roku człowiek ląduje na Księżycu, prezentujemy jeszcze nowszy i większy motocykl. Świat wstrzymuje oddech, gdy… wprowadzamy go do seryjnej produkcji i powszechnej sprzedaży. Dominujące dotychczas na rynku motocykle brytyjskie zostają w tyle pod względem stosunku jakości i własności użytkowych do ceny. Od tej pory już nic nie będzie takie samo jak dotychczas.