Jazda na tak niskim i jednocześnie ciężkim motocyklu wymaga nie tylko przyzwyczajenia, czy nawet specjalnych umiejętności, ale również pewnego stylu życia i nabycia szorstkiej ogłady.
Pedał sprzęgła przy lewej stopie, manetka regulacji kąta wyprzedzenia zapłonu, beznadziejne hamulce, zawieszenie typu springer ze starodawnymi sprężynami z przodu oraz utytłane smarem, ledwie resorujące siodło zamiast jakiegokolwiek amortyzatora z tyłu. Nie wspominając już o ochrypniętym warkocie cherlawego silnika, który kopci obłokiem gęstego dymu i którego odpalić silnym kopem z buciora może tylko facet w typie macho. To sprzęt dla prawdziwego mężczyzny, jedzącego brudnymi łapskami żarcie z puszki nad ogniskiem gdzieś w kanionie. Nieogolonego i niedomytego. Jeżdżącego byle gdzie i byle jak. I pewnie jeszcze bez prawa jazdy.
Sorry, ale to nie ten motocykl i nie to opowiadanie. Maszyna na zdjęciach to grzeczna, ale nie mniej interesująca, cywilna wersja legendarnego Harleya - Davidsona WLA z 1942 roku. Wprawdzie jest głośny, bo ma wydech, któremu obce są współczesne normy emisji spalin i hałasu, ale tego dźwięku nie da się opisać. To po prostu trzeba usłyszeć! Marcin (odpowiedzialny menedżer pewnej firmy z Opola i jednocześnie właściciel motocykla) lewą manetką dodaje gazu, zwiększając obroty silnika zanim, umieszczonym po prawej, rollgazem odchyli przepustnicę. Potem dwucylindrowiec przyspiesza jeszcze bardziej, by po zapięciu pierwszego biegu (dźwignią z lewej stronie baku) i puszczeniu pedału sprzęgła, maszyna ruszyła z charakterystycznym gangiem legendarnej „fałki”....zdarza się, że motocykl czasami gęsto zakopci przy schodzeniu z obrotów na zamkniętym gazie - tak ma być...
Ale od początku.
Dawno temu Marcin ocucił, odziedziczonego po ojcu i dziadku, NSU Quick z 1940 roku o pojemności 98 cm³. Sprzętem tym jeździł na okoliczne zloty, a najdalej z Opola wypuścił się aż do Rychłocic. Pokonał w ten sposób 130 km przy prędkości 50 km/h. Ponieważ przy takim tempie jazdy jest dużo czasu na myślenie, dopadło go doświadczane przez wielu wrażenie zetknięcia się z czymś, co odmienia życie i na długo pozostaje w pamięci. Odbudowa NSU stała się inspiracją do spełnienia największego marzenia Marcina, czyli wyremontowania zabytkowego Harleya – Davidsona. Zakrojone na szeroką skalę bazarowo-ogłoszeniowe poszukiwania przyniosły zadowalający efekt. Wkrótce nabył zwłoki rzeczonego motocykla, czyli ramę z dokumentami, zbiornik paliwowo-olejowy, przednie zawieszenie i siedzenie. Wszystko to od chłopaka, który rozpoczął restaurację tych elementów, ale wnet się zniechęcił. „Przypadkowa” odbudowa jakiegokolwiek motocykla nie jest łatwa, lecz niezwykle pomocni okazali się koledzy. Jednakże prawdziwą inspirację Marcin odnalazł w zakupionym wcześniej, a wspomnianym powyżej, przednim zawieszeniu z amortyzatorem ciernym typu springer. Jego chromowana powłoka zdradzała, iż pochodził z cywilnej wersji wojskowego modelu WLA. Odrestaurowanie motocykla „na cywila” zdało się Marcinowi znacznie ciekawszą opcją. Ponadto wersja ta wyposażona była, między innymi, w takie gadżety jak tłumienie drgań kierownicy oraz odłączane od piast hamulce bębnowe obu kół, dodatkowo wymiennych ze sobą i wózkiem bocznym.
Tam wychodzą wulki w lepszym stanie niz fabryczne. Kupują je u nas amerykanie, niemcy i inne nacje bo u siebie mają samych cieniasów co programy robią pod publke , a o motocyklach dla prawdziwych facetów nie mają pojecia. u nich przeróbka to wymiana częsci fabrycznych na fabryczne. u nas to rekodzieło i arcydzieło.