KAWASAKI ZX 636-R NINJA – PRZEROŚNIĘTA 600-TKA - TESTY MOTOCYKI UŻYWANYCH

Nie samym gumowaniem jednak człowiek żyje, czas więc ulotnić się z miasta i zrobić jakąś szybką traskę. Tutaj również nowa Kawa wypada bardzo pozytywnie.

Dzięki elastycznemu i mocnemu silnikowi nie trzeba co chwilę redukować biegów. Oczywiście, to dalej tylko 600-tka i przy bardzo dynamicznej jeździe bez deptania w lewą wajchę się nie obejdzie. Nie jest to jednak żaden problem, bo zarówno skrzynia, jak i sprzęgło pracują gładko i precyzyjnie. Różnica w stosunku do konkurencyjnych sprzętów wielkiej czwórki jest jednak dość znaczna i będzie odczuwalna nawet dla średnio wprawionego kierowcy.

Na wstępie wspomniałem, że chociaż nie jestem wzrostu typowego japońskiego dżokeja, to na motocyklu już od pierwszego kontaktu poczułem się jak w starych kapciach. W trasie nic się nie zmienia – motocykl, jak na żyletę klasy supersport, jest naprawdę wygodny. Z pozoru mała i fikuśna szyba owiewki daje radę do ok. 160 km/h. Później wystarczy nieco się pochylić i owiewka dalej spełnia swoją funkcję prawidłowo i nie ma większego problemu z utrzymywaniem przelotowych prędkości rzędu 180–220 km/h. Dopiero powyżej tych wartości broda musi powędrować bliżej zbiornika, w którym jest na nią sprytne zagłębienie… Motocykl całkiem sprawnie rozpędza się do około 240–250 km/h. Powyżej tego przedziału czuć już, że mimo wszystko to nadal „tylko” 600-tka i gdy na moich ulubionych zegarach widać wyniki rzędu 260–270 km/h, trudno mówić o przyspieszaniu. Jest to raczej zabawa dla cierpliwych, którzy, dysponując odpowiednio długą prostą oraz dużą dozą samozaparcia i cierpliwości, mają szansę ujrzeć wyniki na poziomie 280 km/h. Z drugiej jednak strony jak na 600-tkę… nie jest źle!

Motocykl jest bardzo stabilny w całym zakresie prędkości, jednak jako rasowy sport najwięcej funu dostarcza nie na długich szerokich autostradach, jakich w Polsce mamy istne zatrzęsienie, ale na krętych, dobrze utrzymanych drogach drugiej kategorii. W takich warunkach dopiero sprawdza się integralny kask ze szczęką i kominiarka! Dzięki nim nie musimy na każdym postoju prezentować much na zębach, które bez wątpienia znalazłyby się tam, bo człek śmieje się sam do siebie za każdym razem, kiedy tylko widzi przed sobą kolejny zakręt. Zawieszenie jest zestrojone zdecydowanie bardziej miękko, niż w poprzedniej generacji, co doskonale sprawdza się na naszych, równych jak stół po zabawie w remizie, drogach. Oczywiście, zakładam, że mała Ninja ma standardowe nastawy zawieszenia. Okazuje się, niestety, że nie dla wszystkich dobre prowadzenie się motocykla ma jakiekolwiek znaczenie. Poprzedni właściciel motocykla, w którego posiadanie wszedłem, zdawał się mieć za nic ten czynnik, bo zarówno przód, jak i tył okazały się totalnie rozregulowane i dopiero przywrócenie fabrycznych ustawień uratowało sytuację.

Nowa Nijna seryjnie nie jest wyposażona w amortyzator skrętu, a szkoda. W związku ze skłonnością do gumowania o nieplanowaną shime naprawdę nietrudno czy to na dynamicznym wyjściu z zakrętu, czy podczas ostrego przyspieszania na niezbyt równej nawierzchni.