KAWASAKI ZX 636-R NINJA – PRZEROŚNIĘTA 600-TKA - TESTY MOTOCYKI UŻYWANYCH

W nowym wcieleniu nie ma już dźwigienki ssania, ale po uruchomieniu silnika słychać, że obroty na chwilę są nieco podbijane. Silnik błyskawicznie łapie temperaturę, więc jedyna i… ogień! Już w zasadzie od pierwszych metrów czuć, że zapowiada się ciekawie. Na wolnych i średnich obrotach jest znacznie silniejsza od konkurentów z tego segmentu. Zbiera się szybciej i bardziej zdecydowanie. Od ok. 6000 obrotów robi się naprawdę przyjemnie, ale bestia budzi się dopiero po przekroczeniu ok. 10 000 obrotów aż do odcięcia, które jest gdzieś w okolicy 15 500 obrotów. Cudowny obrotomierz odstrasza jednak skutecznie od pilnowania obrotów, więc po chwili zaczynam jechać na słuch, a może nawet na wyczucie, bo słychać nie za wiele. Brzmienie to mix wypasionego odkurzacza z wiertarką, przeplatany charczeniem z air boxa. Chwilami nawet zastanawiałem się, co jest najgłośniejsze – wydech, air box czy szum pracującego silnika? Całe szczęście jednak oferta akcesoryjnych tłumików do tego modelu jest na tyle bogata, że sytuacja jest do uratowania. Ponadto silnik jest na tyle elastyczny i mocny, że wyczucie motocykla przychodzi bardzo szybko. Trzeba przyznać, że 36 ponadwymiarowych centymetrów pojemności wraz z exupem (nowość w modelu 2005) robią znakomitą robotę. Różnice w stosunku do poprzedniej wersji są z perspektywy przeciętnego zjadacza chleba raczej niewielkie i jeśli ktoś spodziewa się szału po przesiadce z poprzedniej generacji, to będzie rozczarowany. Nie zrozumcie jednak tego źle – poprzedni model pod względem silnikowym wypadał naprawdę dobrze, więc wszystko jest w jak najlepszym porządku.

Jazda po mieście to czysta przyjemność. Pozycja za kierownicą jest całkiem wygodna, nie obciąża nadmiernie nadgarstków. Ponadto nowa Kawa to prawdziwa zadziora. Żadna z konkurencyjnych 600-tek nie rwie na gumę tak jak Ninja. Podniesienie koła na pierwszych dwóch biegach z gazu, to naprawdę pestka. Mała pomoc sprzęgła i można szarpnąć ją nawet z trójki. Konkurencja miewa problemy już na dwójce i to nawet ze sprzęgłem. Podoba mi się… :)

Jak już jesteśmy przy rozrabianiu, to nie można nie wspomnieć, że równie dobrze, jak na tylnym kole, motocykl radzi sobie na przednim. Hamulce nie tylko świetnie wyglądają, ale są naprawdę skuteczne i nie ma problemu z dozowaniem ich siły. W moim egzemplarzu drażniło mnie jedynie to, że klamka przedniego hamulca wchodzi dość głęboko – tego problemu nie miałem w poprzedniej wersji. Lubię, kiedy hamulec jest twardy i bardzo precyzyjny. Nie zastanawiając się więc długo, czy to kwestia mojego egzemplarza, czy ten typ po prostu tak ma, szybko zamontowałem przewody hamulcowe w stalowym oplocie i zrobiłem patent, pozwalający mi jeszcze bardziej odsunąć klamkę od kierownicy, co na końcu dało zadowalający efekt.