HONDA CB 750 – OSTATNI MOHIKANIN - TESTY MOTOCYKI UŻYWANYCH

Czterocylindrowy motocykl, przeznaczony do zwykłego ruchu drogowego, bazował całkowicie na doświadczeniach wyniesionych z wyścigów torowych. Pojemność silnika wynosząca legendarne 750 cm³ to przecież o połowę więcej od tego, czym dysponował Mistrz Świata, Hailwood! Dziś, według redaktorów brytyjskiego czasopisma „Bike”, jedynym współczesnym odpowiednikiem modelu CB 750 mogłaby zostać, zaadoptowana do ruchu drogowego, replika maszyny V5 RC211V, na której Nicky Hayden zdobył mistrzowski tytuł sezonu 2006.                     

Z punktu widzenia obecnych czasów CB 750 nie oferowała nic specjalnego. Cztery cylindry w rzędzie, dwa wałki rozrządu w głowicy, cztery gaźniki, pojedyncza i po raz pierwszy wprowadzona w drogowym motocyklu tarcza hamulcowa przedniego koła, pięć biegów i elektryczny starter. Maksymalna moc silnika pierwszej wersji wynosiła 67 KM przy 8000 obr./min, co dziś nie jest żadnym osiągnięciem, nawet w porównaniu do silników o mniejszej pojemności. Ale nie o to chodzi. Dzięki temu modelowi Honda przez długi czas nie musiała znacząco modernizować tej konstrukcji, gdyż wychodziła naprzeciw nowej epoce motocykli. Ważny jest też fakt, że od 1969 do 1978 roku, kiedy sprzedany został ostatni model F2, zbudowano ich ponad milion egzemplarzy. I również dlatego już po sesji zdjęciowej warto było schować motocykl z powrotem do garażu, zanim rozpadało się na dobre…     

Historia CB 750 to nie tylko sławny przełom wśród popularyzacji szybkich, japońskich motocykli. Wielu nie zgadza się z określaniem tego motocykla jako legendy i uparcie spycha w otchłanie nieznanych zakrętów historii. To dlatego, że blask tego motocykla przyćmiony został już na samym początku produkcji za sprawą powstania w 1969 roku pewnego filmu pod tytułem „Easy Rider”. Obraz ten, jak wszyscy wiemy, przedstawiał nowe pojęcie motocykla. Ukazał go jako narzędzie-klucz do poszukiwania wolności w stylu życia. Dlatego kultura motocyklowa została odwrócona do góry nogami. Marka Hondy kojarzona była z czymś zupełnie innym.

Do naśladowania propagowanego kultu marki Harley-Davidson szybko zaangażowały się brytyjskie marki, Triumph i Norton. Był to marketingowy strzał w dziesiątkę, którego tradycje wśród modeli większości producentów motocykli obserwujemy do dziś. Japońskie, lekkie motocykle z tamtych lat, nieudolnie naśladujące nurt znany z amerykańskiego filmu, wypadały wtedy po prostu blado. Trzeba było poczekać aż do połowy lat osiemdziesiątych, kiedy to japońska konkurencja nadrobiła zaległości i na kilka lat podważyła panowanie marki H-D w amerykańskich snach o motocyklowej wolności. I to nie tylko pod względem lepszej jakości i ceny.