Miro to tegoroczna nowość i zarazem kolejny ze szczękowców Airoha, firmy znanej dzięki takim właśnie konstrukcjom. Ich zaletą jest zazwyczaj dobry stosunek ceny do jakości (np. model SV55 to pod tym względem niemal legenda!).
Na pierwszy rzut oka, Airoh Miro kojarzy się z hełmami jakie zakładają piloci myśliwców, jednak to nie pierwszy szczękowiec tego producenta zrobiony w tym stylu, podobny design prezentuje model Mathisse, który jest produkowany w kilku wersjach.
Do naszej sekcji testowej trafił egzemplarz w kolorze matowej czerni z grafitowymi wstawkami. Ów wstawki to m. in. wloty powietrza, jeden na szczęce, drugi umieszczony na górze skorupy. W standardzie do Airoha Miro dostajesz spray „No Mist”, o którym więcej w dalszej części testu, pokrowiec na kask, malutki podbródek, blendę przeciwsłoneczną. Dodatkowo, skorupa kasku jest tak zaprojektowana, że zakrywa nos tak, żeby nie wydychać powietrza bezpośrednio na wizjer. Pozostając przy skorupie - została ona wykonana z termoplastiku. Niestety tak jak w większości kasków Airoha, jest ona odlewana tyko w dwóch rozmiarach. Waga kasku to 1500 gram więc jak na szczękowca dobry wynik, tym bardziej, że garnek jest dobrze wyważony i ciężaru właściwie nie czuć.
Miejska dżungla i nie tylko
Airoh Miro to typowo miejski kask, stworzony raczej do poruszania się niewielkimi prędkościami. Już od ok. 60 km/h hałas gwałtownie się nasila. Przy miejskich prędkościach poziom decybeli wewnątrz kasku jest niemal taki sam, bez względu na to czy przyłbica jest otwarta czy zamknięta. Od razu zaznaczę, że hałas jest największa wadą tego Airoha. To do czego trzeba się przyzwyczaić w Miro, to wysoko zachodząca szczęk, która ogranicza pole widzenia. W przypadku większości motocykli nawet zerknięcie na zegary będzie wymagało pochylenia głowy.
Jeżdżąc po mieście przydaje się podnoszona szczęka. Dźwignięcie jej jest bardzo intuicyjne, przycisk zwalniający blokadę znajduje się po wewnętrznej stronie przyłbicy i obsługuje się go kciukiem. Co więcej, całą operację można przeprowadzić jedną ręką. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby cały czas śmigać po mieście z otwartą przyłbicą, blenda przeciwsłoneczna chroni oczy przed owadami i innymi śmieciami. Problemem natomiast może być silny wiatr. W przypadku Airoha Miro wizjer nie opuszcza się razem ze szczęką. Po zamknięciu przyłbicy szyba wciąż pozostaje otwarta. Co ważne zakładanie hełmu nie wymaga wcześniejszego podniesienia szczęki. Trochę irytuje trzeszczenie wydawane przez Miro podczas zakładania, czy chociażby trzymania go w ręce. Na szczęście w trakcie jazdy nic już nie trzeszczy.
Przenieśmy się z miasta na szybsze drogi. Gdybyś chciał zrobić sobie szybką przejażdżkę po autostradzie, to huk będzie naprawdę męczący. Stopery do uszu wydają się konieczne, zwłaszcza jeśli planujesz dłuższą trasę. Aerodynamika jest średnia, kask wpadał w turbulencje kiedy wskazówka prędkościomierza przekraczała 200, ale jak już wspominałem, takie prędkości nie są przeznaczeniem tego kasku. Rozglądanie się na boki nie sprawia trudności, i co ciekawe powoduje zmniejszenie się poziomu hałasu (zazwyczaj jest odwrotnie).
Przejdźmy do wentylacji. Nawiew na szczęce jest mocny, ale niestety nie ma znaczenia czy wlot powietrza jest otwarty, czy zamknięty, więc w chłodniejsze dni dobrze mieć założoną maskę. Górnego nawiewu nie czuć wcale, ale z drugiej strony głowa nie nagrzewa się, tak więc wentylacja działa poprawnie.
