A.J.: Potem przyszły motocykle i Puchar małej CBR-ki. Poprzedni sezon zakończyłaś na świetnym, drugim miejscu w klasyfikacji generalnej. Co najlepiej wspominasz z zeszłorocznych zmagań w tej najmniejszej klasie?
N.F.: Cieszę się, że poprawiłam swój tor jazdy i nabrałam większej płynności. Pierwsze tarcie kolanem o asfalt z początku strasznie cieszyło. Najlepiej wspominam treningi, na których poprawiałam czasy i końcówki wyścigów, w których pozycję zawodników tasowały się jak karty.
A.J.: Co doradziłabyś, szczególnie dziewczynom, które chcą zacząć się ścigać (większość kobiet boi się jednak podjąć takie wyzwanie, jakim są wyścigi motocyklowe)?
N.F.: Dziewczynom i nie tylko radzę, aby przede wszystkim nie bać się wyzwań, bo są one po to, aby starać się im podołać. Gdy się to uda, wtedy przychodzi radość i satysfakcja. Po drugie, trzeba zaczynać od małych celów i stopniowo je powiększać. Jak mówi przysłowie, "nie od razu Kraków zbudowano". Wyścigi skuterów i CBR-ek 125 to najlepsza możliwość, aby rozpocząć przygodę z torem, a przy tym nauczyć się się podstaw, które przydadzą się przy dosiadaniu motocykli o większych pojemnościach.
A.J.: Co dalej, czyli jakie masz plany na zaczynający się sezon? Z tego co wiem zobaczymy Cię na torze znowu na większym motocyklu, czyli tym razem klasa 600?
N.F.: Nowy sezon, zmiana motocykla i klasy. W sezonie 2010 będę się ścigać w klasie Rookie 600 na motocyklu Honda CBR600RR w zespole TNTuning. Jestem po pierwszych treningach i oswajaniu się z mocą. Przyzwyczaiłam się już do odwrotnej zmiany biegów. Pomału do przodu :).
A.J.: Co sezon widzimy Cię na motocyklu o większej pojemności. Do czego dążysz i co chciałabyś osiągnąć w tym sporcie?
N.F.: Myślę, że pojemności zmieniać już nie będę. W tym roku startuję w Rookie, a klasą docelową jest klasa mistrzowska w WMMP. A jeśli kiedyś będą takie możliwości, to mistrzostwa w wyścigach motocyklowych kobiet za granicą.
A.J.: Wielu zawodników, biorących udział w wyścigach, nie jeździ po normalnych ulicach. Jak to wygląda u Ciebie?
N.F.: Drugi rok nie jeżdżę już po ulicach z dwóch powodów. Po pierwsze, mimo że jeździ się dużo wolniej niż na torze, jest to o wiele bardziej niebezpiecznie. Drugi powód jest taki, że nabrałam nawyków charakterystycznych dla jazdy po torze; mam tu na myśli ostrzejsze składanie się w zakrętach, wchodzenie w nie ze sporą prędkością czy odzwyczajenie się od motocyklowych lusterek.
A.J.: Wiemy, że jeżeli chodzi o organizację i promocję wyścigów motocyklowych w Polsce, delikatnie mówiąc, nie jest najlepiej. Powiedz, tak z perspektywy zawodnika, co chciałabyś, żeby się zmieniło? Co jest niezbędne do tego, aby było lepiej?
N.F.: Chciałabym, aby promocja wyścigów była większa; aby nie był to sport, o którym większość Polaków zwyczajnie nie wie. Jeśli zawody będą bardziej medialne, będzie większe zainteresowanie, to wzrośnie także poziom oraz szanse na pozyskanie sponsorów. Chciałabym, aby możliwość treningu na Torze Poznań nie była rzadkością oraz aby w niedalekiej przyszłości Polska doczekała się kolejnego toru. Gdyby nie to, że jeździłam po różnych torach kartingowych w wyścigach skuterów, to znałabym tylko jedną nitkę toru – Toru Poznań ;).
A.J.: Jeżeli nie motocykle, to co? Czy w ogóle jest coś, co może je zastąpić?
N.F.: Wyścigi motocyklowe uzależniają, są pasją, rywalizacją, dają mnóstwo adrenaliny, uczą pokory, przynoszą radość i satysfakcję, kiedy poprawiamy się z treningu na trening. Czy coś może je zastąpić? Jest wiele wspaniałych zajęć, ale żadne nie wciągnęły mnie tak bardzo, jak motocykle. Lubię snowboard, fitness, taniec... Ale nic nie zastąpi motocykli :).
A.J.: Wielkie dzięki za wywiad ;).
