W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Nadjeżdżali od strony lasu. Światła reflektorów kładły się po łuku zakrętu, oświetlając noc i ścianę drzew. Na tym winklu rok temu zabił się jego kumpel – wjechał na nawiezione z pola błoto. Jesienią o drzewa roztrzaskał się gość z drugiego końca Polski, bo nie wiedział, że zakręt się zacieśnia. Nadjeżdżali kolejno. Choć było daleko i ciemno, poznawał ich po maszynach i strojach, wyławianych z mroku przez snopy świateł jadących za nimi.

Anka na pstrokato wymalowanej Shadowce z wielkimi gmolami. Zaczepiła nimi przy wyprzedzaniu i wpakowała się prosto pod nadjeżdżający samochód. Paweł na niebieskiej jak samo niebo Kawie. Przy małej prędkości wyrzuciło go w mieście na koleinach,  ale z przeciwka jechał dostawczy. Darek na płomiennej Ninjy. Podczas gonitwy na nieotwartej jeszcze autostradzie złapało go shimmy. Artek na tradycyjnym chopperze z daleko wysuniętymi lagami. Nie wiadomo jak zginął – znaleźli go martwego w rowie, a chopper, praktycznie nieuszkodzony, leżał obok. Byli też i inni. Nie znał wszystkich, a niektórych tylko z widzenia, regularnie mijanych na drodze do pracy, ze wspólnych ustawek, czasem ze zlotów, z knajpy. Teraz nadjeżdżali od strony lasu w upiornej ciszy, przesłonięci przez noc i dym z ogniska. Widmowi jeźdźcy kolejno wchodzili w zakręt i znikali w ciemności lasu.
„To niemożliwe, przecież oni nie żyją” – pomyślał. Może i niemożliwe, a jednak widział ich tak jak swój własny motocykl, stojący obok na polnej drodze. „Nie trzeba było tyle pić”. Wyglądali tak realnie, tak prawdziwie. Cali, nie tak jak niektórzy, ci widziani już po – roztrzaskani, zmasakrowani, nie do poznania. „Jakby wracali po jeszcze jedną szansę. Albo na jeszcze jedną przejażdżkę”. Przesuwali się niemo w oddali. Cisza w miejsce dudnienia silników była bardziej przerażająca niż to, że ich widział. Wreszcie ostatni jeździec bezgłośnie przejechał zakręt i zniknął.

Dopiero teraz uświadomił sobie, że stoi. Wstał od ogniska, nie wiedząc o tym. W ręku ściskał niedopite piwo. Rzucił butelkę i usiadł ciężko. „Co się k… ze mną dzieje”. Płomyki ogniska grały w światło i cienie z krzakiem akacji i sosnami. I z jego Intruderem, który z przechylonym okiem reflektora wydawał się spać. Zakręt, który dopiero co był sceną teatru cieni, teraz był niewidoczny. Rozścielał się gdzieś tam przed nim, w dole, razem z lasem i drogą w dzień widoczną jak na obrazku. Lubił to miejsce. Można było odciąć się od wszystkiego, siedzieć, patrzeć na świat i dumać. Piaszczystą drogą wyjeżdżoną przez traktory można było doturlać się do wierzchołka tego małego pagórka. Z zagajnika można było przytargać trochę chrustu. Ktoś kiedyś ułożył tutaj krąg z polnych kamieni i palił nocami ogniska. Po zimie miejsce zawsze wydawało się opuszczone, ale gdy nadchodziły cieplejsze dni, ten sam ktoś wracał. Nigdy go nie spotkał. Ale uznał, że grzecznościowo będzie czasem korzystał z tego miejsca. Tak jak dzisiaj.

Kilka dni temu dziewczyna znajomego spadła z wiaduktu. Wczoraj dowiedział się, że przegrała walkę. Te same pytania: dlaczego? Jak to? Gdzie w tym wszystkim jest sens? 23 lata. Całe życie przed sobą i nagle trach, koniec, finito, ende. I później jeszcze myśl „może lepiej przestać jeździć”. Ale życie bez jazdy nie było w pełni życiem. Czym w ogóle było życie, jeśli nie grą w igrzyskach bogów? Przyjechał więc tutaj, by posiedzieć w spokoju i podumać. Pogrzać się przy ogniu i pomyśleć. Sam nie wiedział, kiedy zaczął wspominać tych, którzy odeszli. Piwa szły szybko. Czasem po prostu musiał się napić. A później nadjechała ta kawalkada cieni. Wzdrygnął się. „Co?!”. Znów ktoś nadjeżdżał. Ale tym razem pojedynczej smudze światła towarzyszył głęboki warkot silnika. „Jeszcze jeden wariat – po nocy jeździć lasami, a tu tyle zwierzyny. Wystarczy, że lis wyskoczy”. Nie poznawał maszyny, zresztą widział głównie światło reflektora. Jeździec był prawie niewidoczny, ubrany cały na czarno odcinał się od nocy głębszą plamą ciemności. Zwalniał. Redukcji biegów towarzyszyło strzelanie z wydechu. „Gdzie on… No nie…”. Jeździec zniknął z pola widzenia; zjechał z drogi i skręcił w polną dróżkę prowadzącą na wzgórze. „Pewnie zobaczył ognisko i chce trochę odpocząć, może jedzie z daleka, ciekawe…”. Nadjeżdżał powoli, światło tańczyło – motocykl nieźle nosiło po piasku, kępach trawy i nierównościach. I już był. Zatrzymał się tuż obok Intrudera, jeździec – teraz oświetalny poświatą od ognia – patrzył w jego stronę. Jednocześnie kiwnęli do siebie głowami. Mała przegazówka, jak pomruk lwa przed zasłużoną drzemką, i zgasił silnik. Zsiadł, ściągnął kask i rękawice. Podszedł.