W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Na Forum Motocyklistów poznałem „Pompkę”, ale to nie będzie o nim. Choć może kiedyś się spotkamy i będzie okazja, by coś napisać. W tym felietonie poznacie moje perypetie z pompką paliwa, ciągnące się od jesieni ubiegłego roku do lutego. Od razu ostrzegam, że tekst może nie nastrajać pokojowo, więc wszystkim zwolennikom wzorowego stosowania się do kodeksu drogowego, odradzam dalszą lekturę.

Kilka dodatkowych epizodów opisałem, by rozcieńczyć odrobinę stężony anarchizm drogowy.

Grzebanie paluszkami
Zaczęły się posezonowe doły. Mimo sprzyjającej aury w listopadzie, nie mogłem wyjechać. Blisko godzinę przesiedziałem w garażu, mordując się z pompką paliwa. Niby nic skomplikowanego – wystarczy osadzić ją i nowy filtr paliwa w gumowej obejmie, podpiąć wężyki, całość nałożyć na stelaż i podłączyć zasilanie. No właśnie. Ten ostatni etap okazał się nie do przeskoczenia.
Kostka schowana jest pod zbiornikiem paliwa na tyle głęboko, że trudno ją chwycić. A z czystego lenistwa nie chciało mi się odkręcać baku. Wszystko przez skórzany pas na zbiorniku. Grzebałem więc palcami w zakamarkach, usiłując wymacać łącze i wsunąć w nie kostkę nowej pompki z allegro. Ginekologiczna robota, niczym naprawianie silnika przez wydech. Obierałem różne pozycje – od klęczącej, przez siedzącą aż do leżącej. I za nic nie mogłem włożyć tego maleństwa do gniazdka. Palce skostniały mi od chłodu i co chwilę dawał się we znaki skurcz. Wreszcie poddałem się. Zabrałem się za rozsupływanie rzemieni pasa, by nieco unieść pękaty zbiornik.
– Mogłem wcześniej się do tego zabrać – powiedziałem ze złością pod nosem, gdy udało mi się wreszcie ująć swobodnie palcami plastikową kostkę.
– Cholera jasna! Wejdziesz wreszcie czy nie?! – syknąłem do maleństwa, które chciałem połączyć z tym czymś w ciemności. Ale kostki logicznie się zachowały, odpowiadając „nie połączymy się”. Poświeciłem latarką, analizując jednocześnie układ otworków obu wtyczek.
– Ja pierdzielę! Przecież wy do siebie nie pasujecie!
Pompka z allegro wymontowana została z Road Stara i najwidoczniej Amerykańce używają minimalnie innych łączy. Mogłem tak się bawić w ginekologa kilka godzin, a i tak nie doprowadziłbym do kopulacji elementów niekompatybilnych. Co za pech! Zrezygnowany opuściłem garaż. I tak zakończył się sezon A.D. 2008. Ale dlaczego musiałem naprawiać pompkę?

Byle pokonać szlaban
Jakoś pod koniec września wróciłem ze szkoły wcześniej niż zazwyczaj, bo około 13. Było jeszcze w miarę ciepło. Nie musiałem się długo zastanawiać, by zawodowy uniform zamienić na skórę. Wytoczyłem Wild Stara z garażu i ożywiłem. Ostatnio zrobiłem to kilka dni wcześniej, by sfotografować akcesoryjną kanapę na sprzedaż. Tym razem jednak nie miałem ochoty zadowalać się tylko wstępną grą pulsującej V-ki. Miałem do dyspozycji kilka godzin przed zapadnięciem chłodnego zmroku i chciałem wykorzystać ten czas. Dzika euforia aż ze mnie kipiała. Miałem wrażenie, że tego dnia powalę na ziemię wszystkie ograniczenia prędkości.

„No Leaf Clover” (Metallica S&M) brzmiało mi w głowie. Dzięki Ci, Boże, że dałeś mi ten cudowny „twardy dysk”! Dzięki, że mogę słuchać muzyki bez żadnego odtwarzacza. Wystarczą ułamki sekund, a już słyszę dźwięki i mogę wydłużać ulubione frazy, dopasowywać je do stylu jazdy. Tak, jazdę najlepiej można opisać muzyką.
Po kilkuset metrach dotarłem do sznura „puszek”, oczekujących na podniesienie szlabanu. Ten przejazd kolejowy od jakiegoś czasu doprowadza mnie do furii. Biało-czerwone dechy opadają bezlitośnie na kilka długich minut nim pojawi się żelazny wąż. Unoszą się łaskawie do 5 minut po jego zniknięciu. Ale dzisiaj nastąpi czas zemsty. Ustawiam się na lewym pasie. Zza szyby samochodu ktoś na mnie zagląda. Nie interesuje mnie, co sobie myśli. Patrzy z sympatią, zazdrością czy nienawiścią. To nie mój problem.
Walić wizerunek, make-up i maskaradę.
Zarzuć mi coś, lagę na to kładę.
Jestem sobą zawsze i nie udaję.
Płaszczysz się przed nami jak złotówka pod tramwajem.
Za to bluzgasz na nas, kiedy nie słyszymy.
Życzę zdrowia dla ciebie i całej rodziny

Ja mam jeden cel – jak najprędzej przeciąć linię torów, która jest pierwszym ograniczeniem, jakie dziś usiłuje mnie powstrzymać. Gdybym siedział na Boss Hossie, założyłbym koło z pił tarczowych i pastwił się nad tym przejazdem aż do jego całkowitej destrukcji. „Trzeba do tego się przyzwyczaić” – słyszałem już wiele razy. – „Tutaj tak to wygląda i nic nie poradzimy”.
Nigdy nie będę niewolnikiem chorego systemu i czyjegoś widzimisię. Pociąg przejeżdża, a wszyscy nadal muszą stać, jakby za wagonami wlókł się masywny ghost. Co? Pociąg się cofnie?
Nagle źrenice wychwytują drżenie znienawidzonej dechy. Furia uderza do głowy. Bez żadnego sterowania umysłem ciało samo wykonuje czynności – ruch manetką, sprzęgło, ogień! Niczym rakieta w tumanie dymu ruszam powoli, by w momencie sklejenia się opony z asfaltem wystrzelić do przodu jak pocisk. Nim pierwszy w kolejce kierowca skończył dłubać w nosie ja już przecinam tory. Wolność!