W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

O zagubionym Piotrusiu i nie tylko
4 lipca. Sobota. Żar od rana lał się z nieba.
– Mówiłem, że przywieziemy pogodę ze sobą? – Remek entuzjastycznie witał nowy dzień. Akurat siedzieliśmy na balkonie, kobiety przygotowywały śniadanie. Pod nami znajdował się gąszcz budynków. Uliczką przechadzał się pop w pełnym stroju. Rozmawiał przez telefon. Na jednym z tarasów dwie dziewczyny szykowały się do opalania. A my leniwie się przeciągaliśmy, podziwiając morze i czarne góry na horyzoncie.
– Żyć nie umierać. Cisza i spokój.
Z dołu ktoś zatrąbił, a potem nas przywołał. Okazało się, że zadaszenie przy murze i schodach do naszego budynku należało już do kogoś, a my poprzedniego wieczoru zajęliśmy je motocyklami. Trzeba było zejść i wyprowadzić sprzęty. Ciasny i prowizoryczny parking nie zostawiał innego wyboru, jak ustawić motocykle na kamienistym podłożu tuż przy zboczu. Po chwili znowu siedzieliśmy na balkonie. Pachniało kawą.
– Księciunio, jak ci się spało na dole?
– A bardzo dobrze. Pokój trochę wali stęchlizną, ale okno mam cały czas uchylone. Nie jest źle.
– Babka mówiła, że zapomniała nam policzyć klimatyczne.
– Tak, już kombinuje jakieś ukryte koszty. Oni normalnie bawią się w salon VW. Przy odbiorze okazuje się, że nawet za wycieraczki szyb trzeba dodatkowo płacić.
– Płakała coś, że musi nam policzyć klimatyczne, bo może mieć kontrolę i takie tam. Powiedziałem, że przez sobotę i niedzielę kontrola na pewno nie wpadnie, a poza tym ugadaliśmy się na 100 euro i koniec.
– No i tyle. Niech nie jęczy, bo mogła mieć przestój bez klientów.
– Mamo! – Usłyszeliśmy nagle wołanie małego Piotrusia, który stał na ulicy i nie mógł odnaleźć drogi powrotnej do apartamentu.
– Tu jesteśmy, Piotruś! – zawołała Asia. Jednak mały chłopiec nadal stał bezradny, zupełnie nie widząc skąd dobiega głos. Zagubił się w labiryncie budynków, a do tego większość z nich stała na stromym zboczu. Mały, nawet zadzierając głowę do góry, nie mógł nas dostrzec z ziemi. Każdy balkon wyglądał tak samo. Wszędzie kolorowe ręczniki, ciuchy, parasole... Remek podszedł do balustrady.
– Piotruś, skręć w prawo – zawołał do chłopca. – Dobrze. Stój. Teraz idź w lewo. Widzisz motory?
– Widzę – odparł z ulgą malec.
– Wejdź na schody i chodź do góry.
Po chwili Piotruś z uśmiechem wpadł w objęcia mamy, a potem stanął przy ojcu. Niby banalne wydarzenie. Mnie jednak znowu naszły religijne myśli. Życie jest gąszczem spraw i wyborów. Czasem tracimy z oczu właściwy cel. Bóg z góry widzi nasze położenie. Nawiguje nas poprzez różnego rodzaju wskazówki. Czasem ostrzega. Co nie znaczy, że jesteśmy Jego marionetkami. Cały czas pozostajemy wolni. To od nas ostatecznie zależy, którą drogę obierzemy w życiu.

Jednak Albania, a nie nudy
Ogarnęło na błogie lenistwo i, nim się pozbieraliśmy, zaczęło nagle lać. W jednej chwili nadciągnęły chmury i było po zabawie. Zszedłem więc do swojego pokoju i zacząłem robić notatki. Zapowiadał się szabasowy dzień odpoczynku. Jednak po południu nastąpiło wyraźne rozpogodzenie. Poszedłem na balkon do góry. Sącząc jakiś napój, znowu obserwowałem popa. Poznałem go tylko po długiej brodzie. Tym razem kręcił się w krótkich jasnych spodenkach, a długie włosy miał spięte w kucyk. „Ten pop nieźle wygląda. Chyba mnie natchnął” – pomyślałem. W tym czasie Piotrek siedział nad mapą.
– Wyrywamy dzisiaj jednak?
– Szkoda siedzieć na miejscu, bo czas ucieka.
– Zrobimy tak, jak wcześniej gadaliśmy. Trzeba zobaczyć Albanię, skoro to jakieś siedem dych stąd.
– Pojechali do Chorwacji, a zajechali aż do Albanii – śmiał się kumpel.
– I tak ma być – ogólny cel, a potem spontan. Przy okazji spróbujemy albańskiej kuchni. Nie musimy ciągle jeść na miejscu. Zawsze będzie to coś innego.