W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Stłuczka
Rankiem sprawnie się spakowaliśmy, a w międzyczasie rozliczyliśmy się i pożegnaliśmy z gospodarzami. Babka mówiła coś, że na początku obawiała się motocyklistów, ale rozwialiśmy jej negatywne stereotypy. I dobrze. Ale w owych negatywnych stereotypach utwierdziliśmy chyba właścicieli dwóch aut na parkingu – starej Corsy i jeszcze bardzie wiekowego Audi 80.
– Patrzcie jak ciule zaparkowali! – oburzył się Remek. – Nie wypchamy motorów, chyba że je przeniesiemy.
– Trzeba zatrąbić. Może ktoś zejdzie. Na nas trąbili przecież.
Akcją „klakson” niczego nie osiągnęliśmy. Pozostało rozwiązanie siłowe. Dźwignęliśmy Corsę – w miarę ostrożnie, bo gniła – i zaparkowaliśmy ją przy błotniku Audi. Doszło do stłuczki – oczywiście, bez wielkich uszkodzeń. Ale koleś z Audi pewnie zrobił awanturę temu drugiemu, że nie potrafi parkować i władował się w jego samochód. A jak już sobie powrzeszczeli, przypomnieli sobie, że przecież wcześniej stały tu jeszcze motory. Znowu więc przynieśliśmy braci motocyklowej złą, czyli odpowiednią sławę.

Kolejny cel namierzony
Nie ma jednak tego złego itd. Nim wygramoliliśmy się z parkingu pojawiło się jakieś małżeństwo z Polski. Kilka minut trwała miła wymiana wrażeń typu „to polecamy, a tamto odradzamy”. Ale dzięki temu mieliśmy kolejny cel.
– Gdzie spaliście pod Dubrownikiem? – padło pytanie z naszej strony.
– W Slano. To taka wioska w sumie, ale mieliśmy zakwaterowanie zaraz przy morzu. Spokój, a do Dubrownika jakieś 30 km.
– Macie jakieś namiary na te noclegi?
Nie mieli, jednak tak dokładnie wytłumaczyli lokalizację, że tylko głupi by nie trafił. Głupi albo nowobogacki, który na autostradzie Wrocław–Kraków potrzebuje nawigacji.

Drogi do Slano nie będę opisywać. Była po prostu piękna. Dobrze, że wyjechaliśmy wczesnym rankiem, bo – to warto zapamiętać – na miejscu byliśmy około 15.00, a to z kolei pozwala swobodnie poszukać taniego spania. Właściciele wolnych pokoi tracą powoli grunt pod nogami i skorzy są do negocjacji. Pewności nabierają wieczorem, gdy bezdomni tułacze przyparci są do muru późną porą. Polecane kwatery były, niestety, zajęte, ale przedsiębiorcza gospodyni, właścicielka lokalnego marketu, szybko zadzwoniła do znajomej i w ten sposób mogliśmy się rozkładać w pokojach za 12,5 euro. Do dyspozycji mieliśmy łazienki, kuchnię i ogromny taras z widokiem na morze. Od wody dzieliło nas ok. 3 minut spokojnym krokiem.

Sława…
– Nie ma srania po krzakach – zakomenderował Piotrek. Dzień ucieka, a można jeszcze nawinąć trochę kilometrów. Do Bośni mamy rzut kamieniem.
– A po co do Bośni?
– Możemy przecież się przejechać trochę, a przy okazji zatankować taniej niż w Chorwacji.
– W sumie dobry pomysł.
Pod wieczór wybraliśmy się tylko w męskim gronie do Neum. Przekroczenie granicy było czystą formalnością. Tankowanie za niższą stawkę wyciszyło trochę obawy, że przyjdzie nam pić wodę. A przy okazji zatrzymaliśmy się na dużym parkingu, tuż przy wylocie z Neum.
Gdy podziwialiśmy widoki, podszedł do nas jakiś chłopak. Przywitał się po polsku. W tym czasie rozglądałem się po parkingu, by dojrzeć czym przyjechał. Była tylko jedna możliwość – autokar na polskich blachach. Rozmowa w tym czasie zeszła na odwiedzone miejsca. Odwróciłem się plecami do grupy, by wyjąć coś z sakwy i nagle usłyszałem pytanie:
– Jesteście z WRM?
– On jest – wskazał na mnie Piotrek. – My jesteśmy wolni.
– Zaraz, zaraz – kontynuuje nieznajomy. – To ty piszesz na motogenie te wszystkie artykuły?
– No ja – odparłem zaskoczony.
– A ty jesteś Remek – chłopak wskazał na kumpla. – Czytałem wszystko. To teraz będzie „Chorwacja dzikich wieprzy 2”?
– Nie, tym razem już bez dzikich wieprzy – odpowiedział z uśmiechem Piotrek.

Jeszcze chwile pogadaliśmy i koleś musiał spadać. My w sumie też. Ale takiego zakończenia dnia nikt z nas się nie spodziewał. Ech! Ta sława... Szkoda, że to nie była jakaś kobieta. One lubią autografy. A nuż, widelec nie miałaby żadnej kartki pod ręką…