W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Prawdziwy motocyklista
Kto jest prawdziwym motocyklistą? Takie pytanie co raz pojawia się na forach internetowych, zapędzając rzesze fanów dwukołowców do dyskusji. Odpowiedzi są różne – mądre, mniej mądre; czytając co niektóre, mam ochotę złapać za komórkę i wysłać SMS-a o treści „POMAGAM”. Ale po to jest forum; by móc się wypowiedzieć, skonfrontować swoje poglądy z innymi i ewentualnie dać się naprostować. Temat jednak nic nowego nie wnosi. Jedni za wyznacznik prawdziwości uznają sezonowy przebieg, szczycąc się cyframi powyżej dychy. Inni twierdzą, że prawdziwy motocyklista jeździ cały rok, niezależnie od aury. Są i tacy, którzy muszą widzieć barwy na plecach, by określić kogoś mianem „prawdziwy motocyklista”. Dla zwolenników legislacyjnych rozwiązań sam fakt posiadania pojazdu jednośladowego z napędem silnikowym jest podstawą bycia motocyklistą. Do tematu swoje pięć groszy dorzucają także ci, dla których prawdziwy motocyklista potrafi rozebrać silnik i poskładać na drodze, najlepiej przez rurę wydechową. Stąd chyba taka popularność przelotowych tłumików. Acha, czytałem też, że prawdziwy bajker jeździ na zloty, czyli jest wierzącym i praktykującym. Kończąc zimową wegetację, mam zamiar pobawić się trochę w analizę tworu słownego, jakim jest „prawdziwy motocyklista”.

Miss pisanek
W sumie do końca nie wiadomo jaki jest cel tych potyczek semantycznych. „Samochodziarze takich problemów nie mają” – pomyślisz. Nie do końca tak jest. Taksówkarze, kierowcy ciężarówek – oni czasem aż kipią wyższością nad pozostałą masą prowadzących pojazd mechaniczny, uważając się za „prawdziwych kierowców”. Ale wróćmy do dwóch kółek. Problem postawiony na początku jest pozornie błahy, o ile konflikt nie przybierze na sile, kończąc się rasizmem. Przecież wiemy do czego prowadziły poglądy głoszące, że dzicy nie mają duszy, a prawdziwa rasa przejawia się wysokim wzrostem, jasną karnacją, błękitem oczu i blond włosami. Oczywiście, nie wyobrażam sobie, by na drogach doszło do zamieszek na tle, nazwijmy to, rasowym. „Prawdziwi” nie będą chyba ścigać „nieprawdziwych”. Wyglądałoby to zabawnie – kontrola licznika kilometrów czy test na posiadanie duszy motocyklisty? O wiele łatwiej można wywołać zamieszki rasowe na tle koloru… pleców. Klubowe Ku Klux Klany zaczną tępić niezrzeszonych jako zagrożenie dla całego środowiska motocyklowego – „Nie masz barw, to na stos z tobą. Potencjalnie jesteś wylęgarnią wolnomyślicielstwa i liberalizmu”. W odwecie biali (czyt. bezbarwni) w imię wolności i czystości rasy mogą skalpować wszystkich kolorowych. Tylko po co? Kolorowym i tak zagraża walka o to, czyje barwy są bardziej barwne i który kolor będzie wiódł prym. Żółty? Czerwony? A może żółto-biały (i nie mam tu na myśli papieskiego)?

W rzeczywistości trudno utrzymać tezę, że malowane jaja są bardziej jajowate od tych nie pokolorowanych. Kwestią gustu jest też to, czy jaja żółto-białe są ładniejsze od czerwonych. Wymierną natomiast jest liczba jaj w wytłaczance. Jeśli potłuczemy wszystkie czerwone, a żółto-białych zostanie jeszcze trochę, to one wygrywają. Co więcej, jaja mogą mieć twardsze skorupki. Są wtedy odporniejsze na tłuczenie. Jaja są klasyfikowane według jakości… Ale nie róbmy sobie jaj ze świata motocyklowego.

Pachnidło
W tym pozornie błahym pytaniu jest potrzeba autentyczności. I choć to mało racjonalne, to intuicyjnie nosem wyczuwamy, że fakt posiadania motocykla i kompletu ciuchów nie jest wyznacznikiem bycia „prawdziwym motocyklistą”. Powiem więcej, niektórym określenie „motocyklista” pasuje tak, jak kupiony tytuł szlachecki jakiejś gwiazdce popu. Mówi się do niego „sir”, ale tak szczerze to brzmi to jak powiedzenie „pani profesor” do magister w ogólniaku.