W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Andrzej sięgnął drżącą dłonią po telefon komórkowy. Żona właśnie brała prysznic. Z łazienki dobiegał charakterystyczny szum wody i głuchy stukot kropel, uderzających o kabinę i brodzik. Momentami strumień wody musiał padać na jej ciało, bo robiło się cicho. Po chwili dał się słyszeć metaliczny odgłos „słuchawki” wkładanej w uchwyt. Woda została zakręcona. „Teraz albo nigdy” – pomyślał, odblokowując Nokię, należącą do żony. Serce wyraźnie biło mu mocniej, jakby już wiedział, co znajdzie w skrzynce „WIADOMOŚCI SMS”. Kilka minut wcześniej sam dostał wiadomość od koleżanki z firmy swojej „połówki”. „Cześć! Glupia sprawa, ale pilnuj lepiej żony. Magda. P.S. pogadamy przy okazji. Pa.”

Kciukiem potwierdził „OTWÓRZ”. Pięć ostatnich wiadomości należało do „Eljot”. Domyślił się, że to najzwyczajniej chodzi o inicjały L.J., czyli Leszek Jamrozik. To imię i nazwisko już od jakiegoś czasu wzbudzało w nim negatywne uczucia. Podejrzewał coś, ale ciągle brakowało mu dowodów. Gdy Asia – żona – wróciła z ostatniego szkolenia jakaś odmieniona, postanowił coś z tym zrobić. Miał już dosyć trwającej od dwóch miesięcy obojętności. Zachowywała się irracjonalnie, nie miała ochoty na seks, błądziła gdzieś myślami, dom i wszystko, co z nim związane drażniło ją. Gdy przytulał się do niej albo mówił jakieś zalotne komplementy, to zbywała go; chyba nawet udawała, że nie słyszy. Czas więc na chwilę prawdy…
„Asiu nie moge zapomniec o ostatniej kolacji:) caluje. Dobranoc.” Andrzeja aż ścisnęło w brzuchu, a serce mu zakołatało. Błyskawicznie przeszedł do następnej wiadomości…
„Przy Tobie czuje sie fantast. Twoja kobiecosc doprowadza mnie do szalu. Juz marze o kolejnym spotkaniu:-*”
Dalej już nie chciał czytać. Wyszedł z wiadomości i odłożył telefon. Więcej dowodów nie potrzebował. W głowie mu zawirowało. Pośpiesznie zdjął kurtkę z wieszaka. Założył buty i wybiegł z mieszkania, trzaskając drzwiami.

Droga po schodach do garażu zajęła mu kilka sekund. Odruchowo nacisnął w ciemności kontakt. Świetlówki zaklikały specyficznie. Andrzej jak zaprogramowany wykonywał wszystkie czynności – uruchomienie motocykla, uchylenie bramy, nerkowiec, zapinanie kurtki, kask, rękawiczki. Patrząc z boku można by odnieść wrażenie, że żadna sekunda nie była zmarnowana, a jeden ruch przechodził płynnie w następny. Nawet kask zakładał wsiadając jednocześnie na motocykl. Chwycił za kierownicę, stawiając do pionu masywny i dudniący kawał stali. Jeszcze tylko zapięcie kasku, wrzucenie jedynki… Srebrno-czarny ‘Fat Boy’ prawie wyskoczył z garażu, jakby maszyna przez empatię wczuła się w nastrój właściciela. Wydawała się być równie wściekła, jak on, a wbijając się na główną, zostawiła sporą czarną krechę za sobą.

Andrzej mknął przed siebie. Wprawdzie nie katował Harleya, nie wyprzedzał wszystkiego, co się rusza, ale na twarzy miał wypisaną bezwzględność. W głowie mu kotłowało. Z jednej strony wściekłość, z drugiej głęboki żal. Osmoza myśli. Miał ochotę dorwać gościa i sponiewierać, jak ścierwo. Jednocześnie kłócił się w myślach z żoną. Po chwili ściskało go w gardle i przełykał ślinę, gdy pomyślał, że wszystko się może skończyć – rodzina, którą tworzyli, wspólne lata, wzajemne zaufanie, czułości po cichych dniach. Z jednej strony nie chciał tego tracić, z drugiej czuł odrazę do kobiety, którą pokochał. Czarny scenariusz w głowie układał się niczym puzzle. W retrospekcji zaczynał pojmować poszczególne fochy żony. Sama myśl o tym, że jakiś obcy facet mógł nawet trzymać ją za dłoń w restauracji i przy świecy ściemniać coś, patrząc mętnym wzrokiem w oczy… ta myśl wzbudzała w nim taki gniew, że odczuwał kłucie w jamie brzusznej. Myślał nawet, by zabawić się z jakąś panną. Po co? By nie czuć, że cierpi bez winy… Podjechał pod sklep motocyklowy kumpla. Z Edkiem znali się od lat i wiedzieli o sobie praktycznie wszystko. I jeden drugiego nigdy nie wsypał. Zdjął kask, rękawice i wszedł do środka, rozpinając w drodze kurtkę.
- Cześć!
- Cześć! Masz dziś wolne? Dawno nie zaglądałeś do firmy. Co cię sprowadza?
- Masz chwilę na rozmowę? – Andrzej tak bezwiednie zadał to pytanie, że kumpel błyskawicznie odczytał z jego zrezygnowanej twarzy, iż stało się coś poważnego i z pewnością nie chodzi tu o Harleya.
- Łukasz! – Zawołał w stronę warsztatu.
- Tak?
- Łukasz, zastąp mnie na sklepie. Muszę zniknąć na jakiś czas. Będę na zapleczu, ale tylko do tragedii mnie wzywaj. A tak, to „szefa nie ma”.
- Jasne. Nie ma problemu. Już idę. – W drzwiach ukazał się młody chłopak. Wysoki i bardzo podobny do szefa. Był jego synem. Przywitał się z Andrzejem.
- Łukasz, tutaj masz kilka zamówień na biurku. Zadzwoń zaraz w sprawie opony do srebrnej VFR-ki. „Dunlopka” miała być już wczoraj i nie ma. Acha i dowiedz się, kiedy będzie do odbioru cylinder po szlifie do skuterka z reklamacji.
- Spoko – Łukasz rozsiadł się za biurkiem i złapał za słuchawkę telefonu, wystukując numer.
- Dawaj na zaplecze – kumpel objął Andrzeja i razem wyszli ze sklepu.