W KOLORATCE NA DWÓCH KOŁACH

Była już połowa września, a ja się jeszcze nie przebudziłem. Niemal na okrągło słuchałem „House of Domm” Black Label Society. Chodziłem w ciuchach z wypadu, zakładałem jakieś naszyjniki, nocowałem w śpiworze.

Dzikość zamieszkała we mnie i ciężko było się z nią rozstać. Gdyby zaproponowano mi kiedyś w niebie wybór wieczności, to już wiem, jak by wyglądała. Droga bez końca, jazda do zachodu słońca, czasem rozpraszanie Lightbarem nocy, knajpy po drodze, długie włosy, woń wiatru na skórze, zakurzone dłonie i twarz, przetarte spodnie, znoszone buty... Wataha takich samych świrów obok. Pewnie robilibyśmy wypady do piekła na rozróby, by diabłom skopać tyłki. Marzenie…

Fast Food po sushi? Nigdy!
Od wczesnej wiosny na pytanie, gdzie w tym roku wybywam, odpowiadałem krótko i pewnie „Chorwacja”. Dlaczego pewnie? Bo jak Remek coś planuje, to można się szykować w ciemno. Wiadomo, że wszystko dojdzie do skutku.
Wyjazd jednak już nie pochłaniał mnie tak, jak w ubiegłym roku Grecja.
– Ile mamy do przejechania? – Pytałem kumpla.
– Jakieś dziewięć stówek.
– Przecież to będzie spacerek. Musimy koniecznie na miejscu sporo kilometrów nawinąć, żeby głupio nie wyglądało. „Pojechali na urlop, a nakręcili tyle, co nad polskie morze z hakiem”.
– Spokojnie Księciunio. Tam jest co zwiedzać.
– A dokąd my w ogóle jedziemy? – to pytanie padło na tydzień przed wyjazdem. Bo w sumie obojętne mi było dokąd. Byle daleko stąd, byle pogoda była ładna.
– Pula. Tam mamy punkt noclegowy.
Wyszperałem w necie jakieś informacje o Puli. Zajrzałem na mapę. „Może być. Blisko, ale zapowiada się dobrze”.
Odkąd pokonałem samego siebie w trasie do Grecji „na strzała”, to się trochę rozbestwiłem. Można powiedzieć, że długo dochodzę, nim załapię klimat. A im dalej od domu, tym lepiej się czuję – wyzwolony, swobodny, dziki.
Nie wiem, czy rozumiesz mnie w tym momencie… Już nie potrafię, raczej nie mam ochoty wsiadać na motocykl, by pokulać się po okolicy, czy, jak to niektórzy określają, „wokół komina”. Zupełnie przestało mnie to bawić. Jak nie mam przynajmniej sześciu godzin, to nawet nie rozdrażniam zmysłów. Jesteś kobietą? Wyobraź sobie, że buszujesz między półkami ekskluzywnego sklepu z ciuchami i nie możesz sobie ostatecznie nic kupić, bo dzieciak lub mąż chodzi marudny i musisz opuścić przybytek szczęścia. Jesteś mężczyzną? Hmm, jakiego użyć porównania. Jedno ciśnie mi się na myśl, ale nie mogę go użyć, bo znowu zgorszę kogoś. Domyśl się sam. Albo wyobraź sobie, że po długiej biesiadzie przy sushi pełnej rytuałów i wręcz przepełnionej magiczną atmosferą, masz nagle cieszyć się z zarzucenia jakiegoś hot-doga na mieście. Nie te przebiegi. Lepiej nie psuć sobie smaku.

W tym właśnie sensie długie wyjazdy mnie rozpuściły. Potem nie czuję satysfakcji z byle śmigania i nie znoszę wracania na jakąś tam ustaloną godzinę. Robię się wtedy nerwowy, jak w czasie jazdy z kończącą się rezerwą na obcym terenie lub autostradzie. Muszę mieć pełen luz czasowy, by odczuwać smak jazdy i „zdziczeć”....nie czuję satysfakcji z byle śmigania i nie znoszę wracania na jakąś tam ustaloną godzinę...

W tym roku szczególnie wyjątkowo potrzebowałem odskoczni. Moja obecność w Kędzierzynie dobiegała końca. Znowu traciłem jakiś dom, znowu czekała mnie przeprowadzka. Długa droga była nadzieją na ucieczkę od przykrych uczuć i myśli. Miałem ochotę na reset. Chciałem całą przeszłość zostawić za sobą i powrócić oczyszczonym. Tak też się stało. Gdy odpinałem bagaż z motocykla 20 sierpnia około 22:00, to wiedziałem, że na rozczulanie się nie ma czasu. Pozostawiłem sobie raptem dwa dni na to, by spakować rzeczy i przewieźć je do nowego miejsca pracy. Idealne rozwiązanie. Kędzierzyn opuściłem bez „przedłużania agonii”. A wszystko dzięki Chorwacji…