TURYSTYKA

Podróże motocyklowe, szczególnie te samotne, są zwykle domeną mężczyzn. Ania Jackowska przeczy temu stereotypowi. Wyprawy motocyklowe stały się jej życiową pasją. Pokonała już tysiące kilometrów w siodłach różnych motocykli, odwiedzając m.in. Chorwację, Portugalię czy Maroko. Niedawno podróżniczka i jej towarzysz, którym tym razem było BMW GS 650, wrócili z wyprawy po Syrii i Jordanii.

MOTOGEN.PL: Od czego to wszystko się zaczęło?
Ania Jackowska: Od zawsze miałam potrzebę eksploracji, lubiłam jeździć. Zaczęło się od wyjazdów z plecakiem. Kiedyś znalazłam czarter samolotowy do Grecji. Kupiłam bilet i pojechałam. Na lotnisku pożegnałam się z wycieczką i zobaczyłam się z nimi po dwóch tygodniach. Oni siedzieli przez ten czas w hotelu, a ja z tym plecakiem jeździłam sobie po greckich wyspach śpiąc pod drzewami i w portach. Celem zawsze było to, żeby małym kosztem jak najwięcej zobaczyć. Wtedy jeszcze bez motocykla.

Kiedy przyszedł motocykl, zaczęłam zwiedzać na nim. Lubię jeździć innymi środkami komunikacji, każdy dostarcza Ci innych wrażeń, bo każdy z nich ma coś do zaoferowania. Jednak uważam, że motocykl pozwala wjechać bliżej i jeszcze skupić wokół siebie mnóstwo wartościowych ludzi, od których można w tej podróży tak wiele dostać. Oczywiście, chodzi mi o rzeczy niematerialne – wspomnienia, możliwość poznania kogoś ciekawego...

MG: Jak rodzina przyjęła Twoją pasję?

AJ: Na początku w rodzinie rzeczywiście wystąpił pewien opór, obawa, chociaż byli już przyzwyczajeni, że włóczę się gdzieś po świecie z tym plecakiem. Jednak to było co innego. Na szczęście, w końcu to zaakceptowali. Szanowali, że znalazłam coś, co jest dla mnie ważne i pogodzili się z tą pasją.

MG: Nie było prób dywersji?

AJ: Nie. Raczej wiele pytań, które miały mnie skłonić do zastanowienia się, czy aby na pewno samotna podróż jest dobrym pomysłem. W którymś jednak momencie moja mama zobaczyła, że nie może mi tak po prostu powiedzieć: „Nie jedź”. Kiedy przekonała się, że nie jest w stanie mnie zatrzymać, przyjęła postawę wspierającą. Była dla mnie oparciem, dała mi atlas Europy, a na motocyklu przyczepiła mi wizerunek św. Krzysztofa. Dzięki jej wspierającemu zachowaniu bardziej zaczęłam dbać o swoje bezpieczeństwo podczas tych podróży. W pewien sposób chciałam się jej odwdzięczyć za to że ma do mnie zaufanie.

MG: Twój pierwszy wyjazd…

AJ: Wyjazd do Chorwacji był rewelacyjny. Zero stresu. Decyzja o wyjeździe zapadła na kilka dni przed planowanym terminem podroży. To jest dla mnie wyjazd-legenda. Totalnie spontaniczny. Jechałam bez żadnego przygotowania i, oczywiście, bez sponsorów. Na szczęście, Chorwacja wówczas nie była jakimś wielkim wydatkiem. Dzień przed wyjazdem, a dokładniej wieczór przed, kolega uczył mnie, jak smarować łańcuch w motocyklu i korzystać ze specjalnego sprayu do dziurawych opon.

Pojechałam w jakiejś kurtce bez ani jednego protektora, kupionej na motobajzlu, i jeansach, które mam zresztą do dzisiaj. Kask i kufry dostałam. Znajomy wyspawał mi do nich stelaże. Na wszelki wypadek miałam dużo pajączków, które okazały się niezastąpione. Wywróciłam się na trasie, gdzieś na Węgrzech, i rozwaliłam mocowanie jednego z kufrów. Potem codziennie musiałam go jakoś ratować i trzymał się właśnie na takiego pajączka. Do ostatniej podróży do Syrii i Jordanii, był to zdecydowanie mój najlepszy wyjazd.
 

Podczas tej wyprawy miałam ogromną wiarę w siebie i w innych ludzi. W to, że nikt nie zrobi mi krzywdy. Kiedyś, ponieważ spóźniłam się na prom, stałam w porcie o 4.00 czy 5.00 rano i patrzyłam jak prom się oddala. Wszystko o tej porze było zamknięte. Podeszli do mnie rybacy i powiedzieli: „Płyń z nami”. Niewiele się zastanawiając, zostawiłam w porcie Bandita i popłynęłam. Łowiłam z nimi ryby, a potem jeszcze mi je upiekli. Dostałam też coś do picia, chleb i ryby na drogę, na ten kolejny prom. Niesamowite. Tak naprawdę w pewnym momencie zatraciłam granicę między tym, że to są wakacje, a nie moje życie. Podczas tego wyjazdu zrobiłam bardzo mało zdjęć. Byłam tak zaangażowana, tak pochłonięta tym, co dzieje się wokoło. Wydawało mi się, że jest to tak naturalne, że zawsze tak będzie.

MG: Czy miałaś jakieś obawy, lęki w trakcie drogi?

AJ: Starałam się nie myśleć o takich rzeczach. Może to było strasznie krótkowzroczne, ale ja mam wrażenie, że z każdej sytuacji da się w jakiś sposób wyjść. Kiedy w Syrii przewrócił mi się GS, wiedziałam, że na pewno nie podniosę go sama z tymi kuframi. Nie było takiej opcji. Zaczęłam nawet zdejmować kufry i próbowałam sama go jakoś postawić do pionu, ale akurat przejeżdżał samochód. Ktoś wyszedł i pomógł mi.

Zdaję sobie sprawę, że podczas tych podróży w pewnym sensie polegam na innych ludziach. W trudnych chwilach daję im możliwość pomocy sobie. Wydaje mi się, że to nie jest złe. Gdybym, siedząc w domu, starała się przewidzieć wszystkie sytuacje, które się zdarzą lub mogą się zdarzyć i dogłębnie analizowałabym czy znajdę na nie rozwiązanie, czy nie dam rady, to pewnie nie dojechałabym dalej niż do Kazimierza, zwariowałabym chyba.