PREZENTACJE

250 zwycięstw w MotoGP
Poprzedniczka obecnej maszyny była znana przede wszystkim z doskonałych właściwości trakcyjnych. Oczywistym jest zatem, że nowa wersja nie może być gorsza. Włosi zaczęli od podstawy, czyli ramy motocykla. W ten sposób powstały dwa projekty; jeden dla modelu factory, a drugi dla wersji R. Obie ramy wykonane zostały ze stopów aluminium, na przemian odlewanych i tłoczony. Podobną technologię wykorzystano przy konstruowaniu wahaczy motocykli.

Prawdę mówiąc, rozwiązania zastosowane seryjnie w wersji Factory występowały do tej pory tylko i wyłącznie na torze wyścigowym. Żaden inny motocykl poruszający się po normalnych drogach nie posiada takich rozwiązań technicznych. Mówię tu o takich smaczkach, jak na przykład regulowany kąt główki ramy. Ale na tym nie koniec! Aprilia, idąc dalej, dała swojej maszynie trzypozycyjną regulację ustawienia silnika w ramie. Jakby tego było mało, wersja Factory dostała również regulację mocowania wahacza. To się dopiero nazywa technologia rodem z toru wyścigowego!

Nie powinno zatem dziwić, że wersja Factory otrzymała zarówno przednie, jak i tylne zawieszenie oraz amortyzator skrętu prosto z firmy Ohlins. Oczywiście, jest ono w całości regulowane w pełnym zakresie. Jednym słowem, czyste szaleństwo. Aprilia dla mniej wymagających stworzyła wersję R, którą pozbawiła regulacji geometrii motocykla. Zamiast produktów Ohlinsa, na pokładzie znalazło się w pełni regulowane zawieszenie upside-down marki Showa. Z tyłu natomiast zamontowano amortyzator sygnowany przez Sachs, także regulowany w pełnym zakresie. Całość dopełnia amortyzator skrętu Showa.

Układ hamulcowy jest dziełem Brembo. W Factory znajdziemy „Serie oro”, czyli najwyższy i najbardziej zaawansowany układ hamulcowy dostępny na rynku. Do zatrzymania Aprilii służą z przodu dwie 320-milimetrowe tarcze wyposażone w czterotłoczkowe zaciski typu monoblok, z tyłu natomiast jedna tarcza 220-milimetrowa z zaciskiem dwutłoczkowym. Oczywiście, przewody są w stalowym oplocie, do czego Włosi zdążyli nas już przyzwyczaić. Wersja R posiada również układ hamulcowy od Brembo, jednak nie „Serie oro”, a więc wszystkie parametry pozostają bez zmian.

Aby obniżyć cenę wersji R, producent pozbawił ją również felg z kutego aluminium na rzecz odlewanych z aluminium. W związku z tym waga motocykli różni się od siebie. Wersja Factory waży 180 kg, zaś model R jest o 5 kg cięższy. Różnica ta wynika z faktu, że niektóre elementy, np. lekkie koła, części nadwozia z włókna węglowego oraz elementy silnika z magnezu, zostały zastąpione tańszymi i trochę cięższymi komponentami z aluminium i plastiku.

8 zwycięstw w Superbike

Włoscy inżynierowie, projektując motocykl i zastanawiając się nad jego specyfikacją, silnikiem, zawieszeniem i osiągami, w zasadzie myślą tylko i wyłącznie o torze oraz o tym, że maszyna, którą tworzą, ma się na nim czuć jak ryba w wodzie. Natomiast nadając mu ostateczną formę i ubierając w owiewki, styliści definitywnie muszą myśleć o pięknych kobietach, bo to, co wychodzi spod ich ołówków, powoduje zachwyt każdego mężczyzny.

Motocykl jest szykowny. Co do tego nie ma żadnych wątpliwości. Na pierwszy rzut oka wygląda jak rasowy połykacz winkli, w dodatku wycięty z katalogu Armaniego. Design określiłbym mianem kinetycznego i podporządkowanego prędkości. Patrząc na RSV, ma się wrażenie jakby cały czas pędził. Przód motocykla to jedyne w swoim rodzaju małe dzieło sztuki. W owiewkę wbudowano trzy lampy; jedną od świateł drogowych i dwie od mijania. Tego motocykla nie da się po prostu pomylić z żadną inną maszyną. Z profilu kuse owiewki ledwo przykrywają mocarny silnik. Długie siedzenie, ostro zakończony, zadarty tył oraz masywny tłumik robią piorunujące wrażenie. Tylna część motocykla jest bardzo prosta i zwęża się tworząc swego rodzaju grot zwieńczony lampą LED. Aprilia jest dostępna w trzech kolorach. Wersję R można zakupić w białym lub czarnym malowaniu, zaś Factory dostępna będzie w kolorze Racing Black.

Aprilia zbudowała motocykl, który na ulicę przenosi technologie stosowane na torach wyścigowych. Pierwszy raz inżynierowie pozwalają aż tak mocno ingerować właścicielowi w motocykl. Pierwszy raz także dostajemy w Superbike’u silnik V4, który do niedawna był spotykany tylko w maszynach wyścigowych startujących w MotoGP.