PORADY

Trzeba natomiast odnotować, że na dłuższą metę jednym z gorszych pomysłów na przewożenie bagażu jest klasyczny plecak umocowany na ramionach kierowcy. Taki pakunek sprawdza się na krótkich przejazdach w mieście, natomiast podczas dłuższych wycieczek niepotrzebnie obciąża barki i ramiona, co bardzo szybko prowadzi do zmęczenia. Już lepiej w takim przypadku przypiąć ten plecak pająkiem z tyłu kanapy. Plecak jednak ma tą zaletę, że pozostawiając motocykl np. na czas zwiedzania, można go wygodnie zabrać ze sobą – wyjściem z sytuacji może być tankbag z szelkami, który kilkoma ruchami zamieniamy w plecak.
 

Na koniec warto jeszcze odnotować, że bagaż zmienia właściwości jezdne motocykla, zwłaszcza w przypadku ciężkich kufrów, odsuniętych mocno do tyłu i w górę od środka ciężkości. W skrajnych przypadkach krótkich, zwartych maszyn mogą one powodować zwiększoną tendencję do shimmy lub podnoszenia przedniego koła przy ruszaniu i na stromych podjazdach. Niektóre motocykle w takiej sytuacji (dociążone dodatkowo pasażerem) stają się niestety mocno niestabilne. W takim przypadku dobierając sposób zapakowania bagażu należy w miarę możliwości wykluczać te powodujące niebezpieczne efekty. Technika pakowania jest identyczna, jak w przypadku plecaków: na spód rzeczy ciężkie, wyjmowane sporadycznie, na górę najbardziej podręczne. Przedmioty kanciaste lub twarde warto owinąć np. w jakąś część garderoby, aby krawędziami nie uszkodziły ścianek sakw lub kufra. Trzeba pamiętać, że podczas jazdy silnik i nierówności nawierzchni cały czas generują drgania, które mają niekorzystny wpływ nie tylko na komfort jazdy.

Opracowanie trasy

I tutaj zaczynają się schody. Zapewne wypadałoby, tak z punktu widzenia aktualnego roku czyli 2008 z mocną tendencją schyłkową, abym napisał coś o użytkowaniu GPS w podróżach. Zainteresowanych odsyłam do artykułów omawiających to zagadnienie. Wybór czy jechać za wskazaniami nawigacji satelitarnej, czy tylko w oparciu o klasyczne mapy jest poniekąd ideologiczny, po części jednak finansowy. Niby ceny spadają, ale jeśli chce się kupić urządzenie przyzwoitej jakości, nadal trzeba za nią zapłacić niemałą kwotę. Dla mnie osobiście istotniejszy jest nawyk szukania i poszukiwania, zaangażowanie w planowanie trasy, punktów przystankowych i zwiedzania, czy choćby nawet taki banał jak wybór miejsca na obiad. Zwyczajna mapa – przeważnie atlas samochodowy – daje wgląd nie tylko w wybraną pojedynczą trasę dojazdową, ale pozwala ocenić okolicę czy region w całości, wraz z zaznaczonymi na niej punktami istotnymi czy charakterystycznymi. Sam zawsze konsultuję planowane trasy z kilkoma mapami, w tym jedną zawierającą lokalizacje zamków oraz w miarę możliwości znacznie dokładniejszą lokalną. Dzięki temu mogę dostrzec i zaplanować coś, czego w praktyce mapy elektroniczne nie dają – iż w pobliżu planowanego przejazdu znajduje się jakieś miejsce warte uwagi, że pojechać mogę ciekawszą drogą, czy choćby przy dłuższych wyjazdach po prostu perspektywiczny przegląd większego obszaru znajdującego się w zasięgu wycieczki. Drugim istotnym elementem przemawiającym na niekorzyść podręcznej elektroniki, jest generowany przez nią podwyższony poziom lenistwa. Po co bowiem czegoś szukać, jeśli i tak urządzonko samo wyznaczy najszybszą lub najkrótszą trasę? A w ten właśnie sposób umyka spory kawałek wycieczkowego tortu: planowanie. Efektami, które niestety miałem wątpliwą przyjemność poznać jako uczestnik prowadzonej taką metodą wycieczki, jest jazda bez zatrzymywania się przy mijanych ciekawych z punktu widzenia turysty miejscach, obiad na stacji benzynowej, ignorowanie ciekawych odcinków dlatego, iż nie były najkrótszą trasą. Oczywiście to wersja ekstremalna, ale obrazuje mój punkt widzenia. Dlatego choć nie zaprzeczam użyteczności GPS podczas jazdy, kiedy ułatwia szybki wybór drogi bez nadmiernego odwracania uwagi od sytuacji na jezdni, zdecydowanie polecam świadome planowanie wyjazdów, co daje po pierwsze sporą dawkę frajdy jeszcze przed wyjazdem, po wtóre zaś umożliwia efektywniejsze wykorzystanie wycieczki.