PORADY

Co więc warto – a co trzeba – na siebie założyć? Przede wszystkim: strój motocyklowy nie jest fanaberią, a koniecznością. Czy będzie to skórzany kombinezon, czy tekstylny zestaw z membraną oddychającą: poprawia on nie tylko nasze bezpieczeństwo, ale też zapewnia niezbędny komfort funkcjonowania organizmu w nietypowych i zmiennych warunkach panujących podczas jazdy. Na dłuższe wyjazdy warto pomyśleć o zabezpieczeniu przeciwdeszczowym, w tym również butów i rękawic. Zwłaszcza te ostatnie są narażone na przemoknięcie, a ich zabezpieczenie musi zapewniać możliwość sprawnego operowania kierownicą i jej oprzyrządowaniem. Pogoda bywa zmienna, warto o tym pamiętać – i to nie tylko przy okazji stroju. W ostatnich latach można zauważyć wyraźny spadek cen (lub wzrost siły nabywczej naszych złotówek, co na jedno wychodzi) specjalistycznej odzieży oraz upowszechnianie się zaawansowanych materiałów jak membrany, co w sumie pozwala przyzwoicie się ubrać, nie wydając przy tym fortuny.
 

Przemieszczając się często z pasażerem lub korzystając z nawigacji GPS, można zainteresować się systemami łączności głosowej, poczynając od montażu samych słuchawek do kasku, aż po kompletny zestaw umożliwiający zintegrowanie wszystkich przydatnych elementów pod jednym panelem sterowniczym. Takie systemy oferuje m.in. niemiecki Baehr, ale cena przystaje raczej do kieszeni posiadacza ciężkiego turystyka pachnącego jeszcze salonem, niż przeciętnego polskiego motocyklisty. Podobnie ma się rzecz z fabrycznymi systemami łączności, jakie coraz częściej oferują producenci kasków, począwszy od Nolana, po Caberga i Airoha – najczęściej w modelach szczękowych, jako z zasady przeznaczonych dla turystów. Przyznaję, iż nie użytkując takiego, wiele powiedzieć na ten temat nie mogę – kolejny raz jednak odnotuję, że najtaniej rzadko kiedy znaczy dobrze. Z opinii użytkowników wynika, że mniej więcej do 100 km/h wystarczają nawet te najtańsze zestawy, jednak powyżej tego limitu stają się przeważnie bezużyteczne. Oczywiście tańsze będą instalacje oparte na klasycznych kabelkach, droższe zaś te wykorzystujące technologię Bluetooth. Te ostatnie mają niestety często kłopoty z łącznością z nawigacją satelitarną. Jeśli miałyby jednocześnie współpracować z telefonem, należy wybierać modele, które można sparować jednocześnie z dwoma urządzeniami. W oparciu o te same podzespoły można również, dokładając rzecz jasna krótkofalówki, przygotować sobie łączność pomiędzy kilkoma motocyklami – co może być przydatne na długich trasach lub do opanowania większej grupy maszyn.
 

Kwestia hałasu, a więc i zmęczenia tymże, uzależniona jest od odpowiedniego doboru kasku. Niby koń jaki jest każdy widzi, a przecież jeden garnek drugiemu nierówny. Warto brać pod uwagę tę cechę nakrycia głowy, zwłaszcza że zakupu takiego dokonuje się na dłuższy czas i jest to niemały wydatek. W tym przypadku zwłaszcza pomocne będą testy przeprowadzane i publikowane na przykład przez nasz portal w dziale Laboratorium, jak również wypowiedzi użytkowników na forum. Niestety, producenci zazwyczaj nie chwalą się informacjami o generowanym hałasie (przy poszczególnych prędkościach). No, chyba że skorupa jest faktycznie bardzo cicha.
 

W kontekście przygotowań technicznych warto zauważyć jeszcze jedną kwestię: tak, jak nikt nie rodzi się kierowcą motocykla, tak niekoniecznie każda osoba zapakowana na tylne siodełko będzie się na nim od razu czuła wystarczająco komfortowo, by być zabieraną na turystyczne wojaże. Przyzwyczajenia wymagają takie kwestie jak siedzenie właściwie bez ruchu przez dłuższe okresu czasu, właściwy balans ciałem – czy choćby tylko przywyknięcie do przechyleń maszyny, by nie przeszkadzać kierowcy w prowadzeniu. Łatwo zgubić przyjemność z podróżowania, jeśli zdarzy się pasażer kontrujący pochylenia w zakrętach, domagający się częstych przerw z powodu niewygodnego siodła czy podkurczonych nóg. Powiedzmy sobie szczerze: „kierownik” pojazdu ma więcej przyjemności z jazdy, pasażer z racji swojej biernej roli znacznie mniej. Trzeba o tym pomyśleć, zanim się z kimś zacznie turystycznie jeździć. Warto takiego pasażera – a jeszcze bardziej pasażerkę, jeśli w planach jest więcej wspólnych chwil na motocyklu – sobie „wychować”, to znaczy przyzwyczaić stopniowo do poszczególnych aspektów jazdy jednośladem. Od krótszych przejażdżek, bez dzikich demonstracji prędkości i pochyleń, do normalnej jazdy – stopniowo. Trudno chyba o większą wpadkę, niż zrazić do motocykla osobę, na której nam zależy…