NA KAŻDY TEMAT

Tym razem nie będzie to artykuł o grzecznych motocyklistach. Tym razem nie napiszemy sobie jacy jesteśmy ułożeni i kochani. Tym razem nie będzie akcji „Lepiej Widoczny, Widocznie Lepszy”… Lepszy znaczy żywy, nawet jeśli jest diabelnie szybki.

Speeding – definicji brak, mimo to słowem tym określa się bardzo szybką jazdę motocyklem w ruchu ulicznym. I niech tak zostanie. Mało który członek społeczeństwa nazwie to sportem. Jest to totalnie sprzeczne z zasadami, jakimi kierują się ludzie, nazwijmy ich, normalni. Zajęcie dla ludzi iście zwariowanych, którzy za nic mają reguły, rządzące prawami ruchu drogowego. Widząc motocykl, poruszający się po drodze między autami z prędkością grubo ponad 150 km/h, babcie krzyczą – SZATANISTA! A dzieciom przypiętym do fotelika wypadają z buzi lizaki… RYK, HUK przelatującej maszyny i nie ma go… GHOST RIDER? Niech tak będzie, chociaż to prekursor; na pewno znalazł wielu naśladowców i może jedni zginą, ale przyjdą po nich następni… I właśnie o tej sztuce i trickach jak przeżyć będzie ten artykuł.

Niektórzy mogą to nazwać małą instrukcją obsługi dla początkujących piratów drogowych. Jednak jest to też zestaw instrukcji jak przeżyć, jeśli się już za to zabraliśmy. Zacznijmy zatem od podstawowych manewrów, towarzyszących bardzo szybkiej jeździe w ruchu ulicznym. Oczywiście, nie polecam czytania tego artykułu ludziom po osiemdziesiątce, ponieważ grozi to poważną awarią Radia Maryja, a nawet wyłączeniem się respiratora.

Oto niektóre zachowania, które rozróżniamy u wariatów drogowych:

PRZYGOTOWANIE MOTOCYKLA
Podobne do torowego. Generalnie najważniejsze są opony. Ze swojego doświadczenie wiem, że najlepiej sprawdzają się tzw. semi-wet. I nieprawdą jest, że takie opony bardzo szybko schodzą. Asfalt uliczny od torowego jednak bardzo się różni. Często możemy zobaczyć wypolerowaną do błysku ulicę, lśniące pasy i wyślizgane zakręty. Całość sprawia, że marzeniem są opony torowe, które nadają się do tego idealnie. Jak to mawiają niektórzy, radość z jazdy to pełne sliki. I to się sprawdza na ulicy. Do tego hamulce jak żyletka i możemy zaczynać.
Najlepszym do tego motocyklem jest z pewnością zaniedbana przez wszystkich producentów, poza jednym, słynna 750. Łączy w sobie zwrotność 600 z możliwościami 1000, chociaż osiągnąć to możemy zmieniając troszkę zębatkę z tyłu. Powiedzmy sobie tak: szef kuchni poleca.

PRĘDKOŚĆ
Dla speedera rzecz najważniejsza. I nieprawdą jest, że im większa tym lepsza. Prędkości dzielimy na prędkości względne i bezwzględne.
Prędkość względna (docelowa) daje największą radość. Możemy ją porównać do lecącego nisko samolotu. Kiedy leci wysoko, nie czuć prędkości, dlatego też 300 km/h rozwinięte na autostradzie jest tak nudne, że można zasnąć. Do odczucia prędkości względnej potrzebne są obiekty na drodze. Samochody, wąskie ulice, tunele. Wtedy prędkość czuć. I to czuć w najlepszy możliwy sposób. Przyrównam to do słynnej sceny z „Gwiezdnych Wojen”, kiedy myśliwce wlatują w tunele Gwiazdy Śmierci. Wszystko śmiga, świat mknie jak oszalały – to właśnie to, co daje poczucie prędkości. W dalszej części artykułu nazwiemy to Tłem. Tło jest bardzo ważne. Daje odczuć prędkość. Wjeżdżanie między dwa wyprzedzające się tiry na autostradzie, slalom między autami (combo) czy też wąska uliczka przejechana z prędkością dużo większą niż dozwolone 50 km/h – to jest to, co nadaje temu zajęciu sens i podnosi poziom adrenaliny.

O prędkości bezwzględnej nie będę pisał. Jest po prostu nudna. Brakuje w niej układu odniesienia, dlatego też nie należy się nią w ogóle zajmować. Ci, którzy kochają prędkość bezwzględną, to ideał pasujący do definicji mistrzów prostej. Na pustej drodze odkręcić potrafi każdy, ale sztuką jest przeliczanie Tła z prędkością błyskawicy, bo speeding to nic innego jak błyskawiczna matematyka.

TŁO
Tło jest bardzo ważne. Są to wszystkie elementy biorące udział w ruchu ulicznym. Samochody, skrzyżowania, babcie na pasach i wszystko to, co jest dookoła nas. Tło się porusza (to dobrze), Tło cały czas jest interaktywne i trzeba potrafić je błyskawicznie przeliczać. Im szybszy jest nasz umysł, tym szybciej możemy jechać. I nie zajmuje to roku, żeby się tego nauczyć, ale dużo dłużej. Trzeba to poczuć. Tło stwarza szereg niespodzianek, ale w większości są one przewidywalne.

Ktoś, kto najeżdża na skrzyżowanie z prędkością światła, nie jest speederem. Jest idiotą. Dobry speeder, chociaż jeździ bardzo szybko, daje sobie tzw. zapas czasu. Czyli czasu na reakcję, jeśli ktoś zrobi coś. Coś, co da się przewidzieć, ponieważ dobry speeder myśli myślami jadących przed nim kierowców. Wczuwa się w to, co oni będą chcieli zrobić i co sam by zrobił w ich sytuacji, dlatego nigdy nie jest zaskoczony tym, co stanie się kilkadziesiąt metrów przed nim. Nigdy nie zaskakują go ruchy kierowców, bo widząc samochód zbliżający się z dużą prędkością do aut poruszających się wolniej, speeder będzie wiedział, że ten kierujący planuje zmianę pasa, zanim ten jeszcze włączy kierunkowskaz. Trzeba przeliczać Tło z prędkością światła. Trzeba myśleć jak w szachach o kilka ruchów przeciwnika (Tła) naprzód. To właśnie jest podstawa speedingu.

Są, oczywiście, wyjątki. Na przykład czteropasmowa droga, zatoczka, a w tej zatoczce kobieta skręcająca w prawo (z włączonym kierunkowskazem). Eskadra leciała lewym pasem z prędkością 200 km/h, a pani odbija nagle w lewo przez cztery pasy. Sytuacja ekstremalna? Zdarzają się, ale tu wracamy do skrzyżowania. I syndromu niespodzianki. To też było do przewidzenia, bo skrzyżowanie rzecz święta i zdarzają się tam najdziwniejsze rzeczy.