Ekologia atakuje nas z każdej możliwej strony. Zieloni bronią najmniejszego skrawka ziemi, gdzie nawet hipotetycznie może być miejsce, w którym rozmnażają się żeby, nietoperze czy jakieś inne małe zwierzaki. Trudno się zatem dziwić, że proekologiczna moda musiała trafić także do motocykli i skuterów.
Od pierwszego pojawienia się wzmianek o alternatywnie zasilanych pojazdach rozgorzała bardzo zażarta dyskusja, czy to w ogóle ma sens. Bardzo wielu przeciwników takiego rozwiązania podnosiło fakty zarówno niskiej mocy, jak i niezwykle małego zasięgu, którym ciężko jest się przeciwstawić. Bardziej zaciekli twierdzą, że zasilanie elektryczne jest dobre dla pralki, tostera czy innego sprzętu AGD, ale nie do motocykli!
W bardziej przyjaznym atmosferze podejściu nie byłoby nic złego, gdyby nie jeden astronomicznie ważny dla bardzo wielu motocyklistów fakt. Mianowicie dźwięk silnika. Wstając rano i odpalając w garażu motocykl, mam ochotę usłyszeć charakterystyczne dudnienie z tłumików, a nie ciszę, która na pewno nie pomoże mi się obudzić. Na dodatek cichy napęd na drodze też nie jest najlepszy. Nie jestem zwolenniczką pustych wydechów, które słychać z co najmniej dwóch kilometrów, jednak absolutna cisza w przypadku, gdy większość kierowców puszek nie patrzy w lusterka, także nie wydaje się najlepszym rozwiązaniem.
Bateryjki
Najpopularniejszym pomysłem na bardziej „zielone” przemieszczanie się jest napęd elektryczny, czyli bateryjka. Pojazdy tak zasilane czerpią energię z akumulatorów, które znajdują się na pokładzie jednośladu. Niewątpliwie jest to w tym momencie najtańsza technologia wśród alternatywnych napędów, co nie oznacza, że pojazd w nią wyposażony kosztuje tyle, co ten na benzynę.
Drugą bardzo poważną wadą tego rozwiązania jest zasięg. Niestety, póki co okazuje się, że jest on niewystarczający nawet do bezproblemowego poruszania się po mieście. Dystans, jaki przejedziemy, to zwykle około 100 km, a warto pamiętać, że nie ma szans „dotankowania” maszyny na najbliższej stacji. Może to oznaczać, że jadąc z pracy do domu nagle zabraknie nam paliwa, a wsiadanie do komunikacji miejskiej ze skuterem pod pachą może być nieco kłopotliwe. Pewnym rozwiązaniem w tej sytuacji mogą być stacje ładowania, chociażby na parkingach. Warto zaznaczyć jednak, że „tankowanie” elektryka nie trwa pięć minut, a raczej kilka godzin.
Dużą bolączką elektrycznie napędzanych jednośladów jest także prędkość maksymalna. O ile osiągi wgranicach około 90 km/h spokojnie wystarczą do przemieszczania się po mieście, to poza nim okazują się być zdecydowanie niewystarczające. Właśnie dlatego na razie większość pojazdów wyposażanych w taki napęd to skutery. Dopiero niedawno na rynku pojawiły się maszyny, które mogą dać frajdę miłośnikom prędkości i szybkiego łojenia po winklach. Mission One czy EV-0RR, oprócz kontrowersyjnego wyglądu, dysponują również osiągami oraz zasięgiem pozwalającym myśleć o tych pojazdach jako o prawdziwych motocyklach.
W przypadku elektrycznych jednośladów bardzo pozytywnym aspektem jest to, że moc dostępna jest od razu, czyli praktycznie przy 0 obr./min! Warto też wspomnieć, że na przykład Mission One legitymuje się momentem obrotowym w wysokości 135 Nm. Od razu chce się wsiąść i sprawdzić, jak ta maszyna sprawuje się na drodze.
Wydaje mi się, że – jeżeli technologia się rozwinie – szczególnie małe elektryczne sprzęty mogą okazać się hitem sprzedaży w dużych miastach. Jak pokazały bowiem ostatnie lata, tradycyjne skutery zdobyły sobie sporą rzeszę miłośników doceniających ich właściwości podczas przebijania się przez korki. Jeżeli do tego dołożyć jeszcze wyjątkowo tanią eksploatację elektryka, staje się on wręcz wymarzonym środkiem komunikacji miejskiej. Byłoby jeszcze miło, gdyby styliści przestali tworzyć pojazdy o kosmicznym wyglądzie, a skupili się na użytkowej stronie tych maszyn.
