NA KAŻDY TEMAT

Dlaczego temat ten wzbudza tak skrajne emocje? Po pierwsze, panuje wszechobecny stereotyp o „bezpiecznym” samochodzie i „niebezpiecznym” motocyklu. Jazda motocyklem jest bardziej ryzykowna i brawurowa od jazdy samochodem. Motocykl jest trudniejszy w prowadzeniu, łatwiej się wywraca. Aby nim kierować, trzeba posiadać odpowiednie predyspozycje i umiejętności. Nie każda osoba jest w stanie jeździć jednośladem. Niektórzy marzą o kupnie własnych 2 kółek, ale nie mają tyle pieniędzy lub odwagi. Czują zawiść i zazdrość. Kiedy usłyszą jakąś plotkę, zaraz podają ją dalej, często dodając odpowiedni komentarz. Są też osoby, które nigdy nie interesowały się motocyklami i nie mają żadnej wiedzy na ich temat. Kiedy jednak zobaczą w telewizji wypadek lub przejeżdżającego na jednym kole motocyklistę są tym faktem potwornie zbulwersowani. O wzrost popularności wypadków motocyklowych troszczą się też sami jeźdźcy. Najczęściej chwalą się ci, których spotkała na drodze niemiła sytuacja, ale nie ponieśli żadnych szkód fizycznych, bądź były one minimalne. Po zdarzeniu otrzepali się, podnieśli motocykl i pojechali dalej. Są też tacy, którzy byli tylko świadkami wypadku koleżanki czy kolegi lub usłyszeli o nim od kogoś innego. Takie historie opowiadają ze śmiechem, starają się nimi zaimponować innym, wywrzeć na nich wrażenie, po czym zapominają o całej sprawie. Natomiast osoby, które po wypadku były przewiezione karetką do szpitala na wiele tygodni czy miesięcy, nie maja potrzeby otwierania się przed resztą społeczności. Jest to grupa motocyklistów, która woli zachować dla siebie informacje dotyczące zdarzenia, które zmieniło ich życie, lub powierza je tylko osobom zaufanym.

W 2006 roku na polskich drogach było ponad 13 milionów samochodów osobowych, 84 tysiące autobusów, około 2 miliony samochodów ciężarowych, ciągników siodłowych oraz 784 tysiące motocykli. Samochody osobowe stanowią niemal 80% pojazdów, poruszających się po drogach publicznych, jednoślady natomiast – 5%. 2 lata temu miało miejsce blisko 49 tysięcy wypadków komunikacyjnych. Spośród wszystkich sprawców, najliczniejszą grupę (76%) stanowili kierujący samochodami osobowymi. Z ich winy doszło do ponad 28 tysięcy wypadków, zginęło około 2800 osób, a rannych zostało ponad 39 tysięcy. Jedną z najmniej licznych grup (2%) są kierowcy 2 kółek. Wypadków motocyklowych zanotowano 2450. Wśród nich było 858 z winy motocyklisty, czyli zaledwie 35%. Natomiast 1592 osoby były ofiarami, co stanowi aż 65%. Większość motocyklistów to ofiary wypadków z udziałem pojazdu 2-kołowego. 305, to balans osób zabitych w wypadkach motocyklowych. Jest to tyle samo ludzi, ilu w 2006 roku popełniło samobójstwo poprzez rzucenie się z wysokości! Widać na tym przykładzie, że historie o „winnych samym sobie” kamikaze są grubo przesadzone. Przeglądając dane statystyczne można zauważyć, że 6 na 10 osób rannych i 5 na 10 zabitych w wypadkach motocyklowych było poszkodowanych z winy innych uczestników ruchu drogowego niż kierowcy jednośladów.
Jakie są przyczyny wypadków? Często są one spowodowane nieostrożnością i lekkomyślnością kierowców pojazdów 4-kołowych. Są nieuważni, nie są skoncentrowani na jeździe, traktują motocykle jak inne znane im pojazdy, w stylu aut czy rowerów. Kierowcy samochodów nadal nie są w pełni świadomi obecności tych 2-kołowych maszyn – ich dynamiki, zwinności i prędkości w ruchu drogowym. Czasami osoby prowadzące auta nie zauważają, kiedy motocyklista omija ich i jest już kilometr dalej. Mówiąc wprost: kierowcy aut nie reagują w porę. Częstym usprawiedliwieniem „katamaranów” jest „Nie widziałem”. Czasami faktycznie starają się być uważni. Rozglądają się na boki, wyjeżdżają na skrzyżowanie, a w tym momencie, dosłownie w ciągu paru sekund, pojawia się motocykl i dochodzi do zderzenia. Jednak to patrzenie na jezdnię trwało zbyt krótko. Motocykliści apelują do kierowców samochodów, aby ci częściej myśleli o ich istnieniu i mieli świadomość, że w każdej chwili na horyzoncie może pojawić się jednośladowa maszyna. Kiedy jednak to podejście zagości na dobre w naszym społeczeństwie – tego nie wiadomo.