NA KAŻDY TEMAT

Każdy z nas, żeby legalnie poruszać się motocyklem po drogach publicznych, musiał kiedyś zagryźć zęby i udać się do ośrodka szkolenia kierowców, gdzie po uiszczeniu odpowiedniej opłaty przystępował do nauki jazdy upragnionym motocyklem.

Doskonale zdajemy sobie sprawę, że szkolenia w naszym kraju to w większości przypadków istny koszmar, nie mający nic wspólnego z nauką jazdy na jednośladzie. W najlepszych wypadkach zostaniemy nauczeni, jak przetrwać i zdać egzamin, a nie jak przeżyć na ulicach miasta nie robiąc sobie, sprzętowi i innym użytkownikom drogi krzywdy. Podczas nauki brakuje absolutnie podstawowych informacji na temat techniki jazdy, o takich szczegółach jak odpowiedni kask i ubrania nie wspominając.

Za ten stan rzeczy odpowiedzialne są nie tylko szkoły nauki jazdy, które w bardzo wielu wypadkach chcą jedynie wypchnąć kursanta dalej i zarobić, a niekoniecznie rzeczywiście nauczyć, ale także Ministerstwo Infrastruktury, które jest odpowiedzialne za system szkolenia w Polsce. Niedługo czekają nas zmiany w Kodeksie Drogowym, wprowadzające nowe kategorie prawa jazdy, ale czy to coś zmieni... Kolejne „papierki” i konieczność ich stopniowego uzyskiwania raczej nie poprawią poziomu kształcenia kierowców i ich bezpieczeństwa. Niestety, ustawodawca w nowelizacji przepisów nie zajął się właściwie tematem samego szkolenia i nadzoru nad szkołami prowadzącymi kursy. Oznacza to, że na nasze drogi nadal wyjeżdżać będą ludzie w większości przypadków zupełnie nieprzygotowani do poruszania się motocyklem, a takie wypadki, jak ostatnia śmierć kursanta podczas zajęć będą zdarzały się nadal. ...na mieście byłem maksymalnie 3 h. W dodatku motocykl znajdował się wręcz w agonalnym stanie...

Ten materiał powstał dzięki Wam, Drodzy Czytelnicy. Zobaczcie jakie wspomnienia z kursu na prawo jazdy mają motocykliści i motocyklistki w naszym kraju. Mamy przy tym nadzieję, że być może ten artykuł da komuś do myślenia i spowoduje, że ustawodawca, zanim zmieni jakiekolwiek przepisy na takie mające podnieść bezpieczeństwo, skonsultuje się z odpowiednimi ludźmi, a nie urzędnikami, którzy postrzegają motocykle jako zło konieczne, a o ich użytkowaniu wiedzą jedynie tyle, że jednoślady zwykle jeżdżą z prędkością światła, na jednym kole i tylko cudem nie zabijają staruszek na przejściach dla pieszych.

Podstawowa, obowiązkowa i, niestety, zwykle niewiele wnosząca teoria

Teoria w szkole jazdy jest obowiązkowa i bardzo dobrze. Jednak w przytłaczającej większości wypadków kurs prowadzony jest w sposób koszmarnie nudny, a zajęcia z ratownictwa są po prostu „odwalane”. Wszystko, żeby tylko skończyć ze znakami i testami na komputerze, a potem wypchnąć kursanta jak najszybciej na praktykę. Najlepiej wytłumaczyć mu jak najmniej, żeby nie zadawał zbędnych pytań.

Witold Ossera: „(…) Jeśli miałbym do czegoś porównać zajęcia teoretyczne, to najbardziej przypominają mi one wykłady w prywatnych szkołach wyższych (tych typowych przechowalniach, które tworzyły się jak grzyby po deszczu w czasie, gdy jeszcze służba wojskowa była obowiązkowa dla większości młodych mężczyzn). Zajęcia pierwsze – omówiliśmy znaki drogowe oraz kilka krzyżówek, potem zalecono nam rozwiązywanie testów. To chyba było najbardziej rzeczowe z trzech spotkań, które się odbyły (…)

W trakcie tych wykładów, które trwały od 1,5 do 3 h, nie dowiedzieliśmy się niczego o technice kierowania motocyklem... Zupełnie niczego. Nic na temat poruszania się w mieście, pokonywania zakrętów czy tego, jak być widocznym dla innych użytkowników drogi. Podkreślam: NIC. A przepraszam, przed jazdami była wzmianka, żeby wziąć jakieś normalne buty, a nie klapki czy szpilki. Super. (...)”

Zastanawiające jest to, że tylko niektóre szkoły potrafią z mało ciekawych zajęć teoretycznych zrobić coś, co zainteresuje kursantów, a przy okazji wyposaży ich w tak naprawdę niezbędny zapas wiedzy, wykraczającej poza ustawowe wymogi.

Zjadarka: „(…) Tematy często gęsto przeplatane były opowieściami instruktorów o tym, co ich samych spotkało na drogach podczas podróżowania motocyklami (…)”.

Ewa Witkowska: „(…) Prowadzone na luzie i w przyjaznej atmosferze, zajęcia teoretyczne opatrzone były komentarzami dotyczącymi jazdy na motocyklu. Wyjątkowe sytuacje i znaczenie pozornie mało istotnych szczegółów w przepisach zapadały w pamięć głównie dzięki sposobowi prezentacji. O ile wcześniej robiony kurs na prawko B w innej szkole ciągnął się z godziny na godzinę, tu nie zauważałam upływu czasu.

Osobny wykład poświęcono właściwemu ubiorowi. Przedstawiono zalety i wady odzieży skórzanej i tekstylnej, kaski wszelkich rodzajów (również to, jak mierzy się i wybiera odpowiedni kask), obuwie, rękawice... Na zakończenie prowadzący pokazał kilkanaście slajdów z nieodpowiednio ubranymi ofiarami szlifów. Kolejny temat dotyczył jazdy motocyklem. Omówiono przeciwskręt, właściwy tor jazdy, przeciskanie się w korkach między samochodami, hamowanie i unikanie kolizji. Na podstawie książki »Motocyklista Doskonały« zaprezentowano nam pułapki skrzyżowań. Były również zdjęcia z wypadków. Poruszono także temat »kłaść moto, czy hamować do końca?« (…)”.

Szkoła jazdy, czyli placyk jest najważniejszy
 

Lech Żak: „(…) Na kurs na prawko uczęszczałem dwa lata temu. Szczerze odradzam wszystkim znajomym auto-szkołę, z którą miałem wątpliwą przyjemność współpracować. Praktycznie wszystkie godziny wyjeździłem na placu. Na mieście byłem maksymalnie 3 h. W dodatku motocykl znajdował się wręcz w agonalnym stanie. Była to Suza GN 250 – rozładowany akumulator, brak ładowania, praktycznie co drugie światła gasła i musiałem ją odpalać na przysłowiowego pycha. Sam plac również pozostawiał wiele do życzenia. Znajdował się na parkingu autobusów komunikacji miejskiej. Zamiast asfaltu, były porozbijane betonowe płyty, a także w kilku miejscach rozsypany piach. Instruktor przez cały czas siedział na krześle i gadał przez telefon lub na zmianę z innymi instruktorami. Kompletnie nie zawracał sobie głowy tym, co robiłem. Nic nie wytłumaczył, tylko powiedział, jak wygląda część praktyczna egzaminu (przedstawienie motocykla, przepchanie przez parę metrów i manewry). Raz zapytałem się o przeciwskręt – nic nie wiedział. Zostałem więc sam sobie uczniem i nauczycielem (…)”.

Michel: „Na pierwszych zajęciach instruktor zapytał się mnie, czy miałem wcześniej styczność z motocyklami. Następnie skierował mnie na plac i kazał kręcić ósemki oraz slalomy. Po kilku minutach jechaliśmy do miasta oddalonego od OSK o 25 km, gdyż miał jakieś sprawy do załatwienia – podczas moich godzin nauki załatwiał swoje prywatne sprawy (już mnie wnerwił). Po załatwieniu ich i powrocie na plac znowu kazał mi kręcić ósemki i slalomy, a on w tym samym czasie poszedł do swojego pomieszczenia i oglądał TV (po godzinie takiego jeżdżenia poszedłem do niego i widziałem co robi). Na następną godzinę mieliśmy umówić się telefonicznie. Dzwoniłem do niego parę dni i nie odbierał. Jak poszedłem do biura, to od razu odebrał. Ustaliliśmy godzinę. Gdy nadszedł dzień nauki, ten wówczas zadzwonił godzinę przed umówioną jazdą i odwołał spotkanie, tłumacząc się, że nie da rady, bo ma inne sprawy do załatwienia (no chore...). Ponownie poszedłem do biura. Gdy zadzwonił do niego kierownik, ten powiedział, że to ja robiłem problemy ze spotkaniem (co za człowiek!)....instruktor kazał mi kręcić ósemki przez 2,5 h po placu, wyżywając się na mnie za to, że wcześniej rozmawiałem z kierownikiem o jego zachowaniu...

W końcu nadszedł dzień, w którym miałem jeździć. Wówczas instruktor kazał mi kręcić ósemki przez 2,5 h po placu, wyżywając się na mnie za to, że wcześniej rozmawiałem z kierownikiem o jego zachowaniu. Ustaliliśmy kolejny termin kursu. Mieliśmy jechać do miejscowości oddalonej około 35 km od OSK. Gdy dojechaliśmy, kazał mi chwilę poczekać; przez około 20 min załatwiał swoje sprawy, a godziny mi leciały. Pytałem go później, dlaczego mi nic nie tłumaczy – jak mam poprawnie jeździć, czy nie robię jakichś błędów, jak wygląda obsługa motocykla. On odpowiadał, że na następnej lekcji wszystko mi przekaże. Nadszedł następny termin. Pojechaliśmy na plac, na którym był jeszcze inny kursant. Mieliśmy jeden motocykl na nas dwóch; mieliśmy się zmieniać. Znowu kazał kręcić te ósemki, slalomy, a on w tym czasie szedł do znajomych lub do kantorka i oglądał TV. Jeździłem z innym kursantem 2 h po placu, wykorzystując w tym swoją 1 h, bo drugą godzinę jeździł inny kursant. Tym sposobem instruktor po 2 h miał już odnotowane 4 h. Ustaliliśmy kolejny termin i mieliśmy jechać do miasta, gdzie miałem zdawać egzamin. Gdy przybyłem pod OSK, kazał mi wsiadać na motocykl, a dwóch innych kursantów jechało z nim w samochodzie. Gdy dojechaliśmy do miasta, zmieniliśmy się z innym kursantem. Tak samo było podczas powrotu. W sumie straciłem już 3 h, a jeździłem z tego 1 h. Instruktor miał za to dopisane 9 kolejnych godzin. Pytałem się go, czemu nic nie mówi – jak jeżdżę, jakie błędy robię, czemu nie mamy obsługi motocykla etc. Wnerwiłem się i poszedłem do kierownika, aby ustalić termin egzaminu, a miałem przejechane niby 11 h. Po zdaniu za pierwszym razem udałem się do OSK po pieniądze za swoje pozostałe niewyjeżdżone godziny. Robili problemy, ale uświadomiłem im jakiego mają instruktora i że nic nie uczy (…)”.