Logowanie/Rejestracja

Zaloguj się

Na swoje konto

Zarejestruj się

Załóż konto
Szukaj
Szukaj

SZUKAJ

w 3 sekundy lub mniej
motogen.pl Artykuły Porady Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć Drukuj Poleć znajomemu Poleć znajomemu

Porady

Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć

W sporcie motorowym termin nikasil jest powszechnie znany i używany. Mniej więcej wiadomo, że jest to cienka powłoka wewnętrznej części cylindra, która jest lepsza od żeliwnej tulei, ale gdy ulegnie awarii, jest sporo droższa w naprawie. Ponadto wiadomo, że poprawia osiągi oraz trwałość... i tu się

W sporcie motorowym termin nikasil jest powszechnie znany i używany. Mniej więcej wiadomo, że jest to cienka powłoka wewnętrznej części cylindra, która jest lepsza od żeliwnej tulei, ale gdy ulegnie awarii, jest sporo droższa w naprawie.

 

Ponadto wiadomo, że poprawia osiągi oraz trwałość i... tu wiedza się kończy. Ci, którzy próbowali dowiedzieć się więcej w polskojęzycznym Internecie lub literaturze motoryzacyjnej, nie znaleźli nic lub jedynie bardzo zdawkowe dane niepoparte liczbami. Na więcej informacji można natknąć się na stronach anglojęzycznych, zapewne z uwagi na większą popularność tej technologii i bardziej rozwiniętą branżę regeneracji używanych cylindrów.

 

W poniższym tekście podzielę się z Wami tym, co udało mi się ustalić na bazie naukowych publikacji, broszur informacyjnych oraz innych materiałów. Postaram się wyjaśnić większość kwestii w sposób obrazowy i przystępny dla przeciętnego miłośnika motoryzacji.

 

Geneza, czyli kto to wymyślił i dlaczego?
Na początek warto zaznaczyć, że nie ma jednej, wyłącznej nazwy na metodę powlekania niklem wewnętrznej części cylindra. Pierwszą firmą, która opatentowała Nikasil® w 1967 roku, był niemiecki koncern motoryzacyjny Mahle. Inne firmy, które opracowały własne metody nieco później, to Nicom® (U.S. Chrome Corp. of Wisconsin), NSC® (Millennium Technologies), Nihon Parker, Polaris Fuji oraz inni. Stąd zapewne bierze się wiele sposobów pisania nazwy tej samej technologii, np. nikasil, nicasil, NiCS lub NiCaSil.

 

Zanim przejdę do opisania składu oraz sposobu powlekania nikasilem, przyjrzyjmy się powodom, dla których powstał. Konstruktorów silników samochodowych, motocyklowych i nie tylko (szczególnie lotniczych) od dawna nurtuje problem ciężaru, osiągów i trwałości. Z jednej strony kadłuby jednostek napędowych (w tym cylindry) wykonane z żeliwa są bardzo ciężkie i słabo przewodzą ciepło (problem z chłodzeniem), ale za to są tanie, trwałe, posiadają bardzo dobre właściwości ślizgowe i zdolność wiązania oleju. Z drugiej strony aluminiowe konstrukcje są znacznie lżejsze i lepiej przewodzą ciepło (łatwiej je ochłodzić), ale są zbyt miękkie, nietrwałe i droższe w produkcji. Dlatego inżynierowie wpadli na pomysł wbijania (wprasowywania) żeliwnych tulei o grubości kilku milimetrów do aluminiowych cylindrów. Po dziś dzień w pojazdach cywilnych jest to najpopularniejszy sposób konstrukcji cylindrów. Dzieje się tak głównie z powodu niskich kosztów i łatwości produkcji. W sporcie to jednak nie wystarcza. Tu liczą się osiągi i walka o każdy koń mechaniczny, a w efekcie o każdy ułamek sekundy podczas wyścigu! Nawet kilkumilimetrowa żeliwna tuleja, wbita do cylindra, to dodatkowy ciężar oraz spadek wydajności chłodzenia.

 

Podobno pierwsze próby z powłokami chromowymi przeprowadzano w trakcie II wojny światowej w lotnictwie, gdzie waga silnika ma kluczowe znaczenie. Jednak dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych pojawił się lekki, wysokoobrotowy silnik benzynowy Wankla (z wirującym tłokiem) oraz szereg silników sportowych, które potrzebowały cienkiej i twardej powłoki. Eksperymenty z niklem zaowocowały powstaniem nikasilu, którego zalety szybko dostrzegli znani producenci pojazdów sportowych, m.in. BWM, Porsche, Jaguar, Ferrari, niemal wszyscy znaczący producenci motorówek, skuterów wodnych i śnieżnych, quadów oraz motocykli.

 

Przy okazji warto wspomnieć, że równolegle były i nadal są rozwijane alternatywne technologie oparte o inny metal (dokładniej o stopy metali, gdzie jeden zwykle jest materiałem wiążącym, a pozostałe to dodatki zapewniające lepszą twardość oraz utrzymywanie oleju) jako materiał użyty do utwardzenia wewnętrznej części aluminiowych cylindrów. Według terminologii Mahle są to Cromal® (nośnikiem jest chrom; stosowany głównie do małych silników dwu- i czterosuwowych), Ferral® (płomieniowe pokrycie cylindra stopem żelaza), Silumal® (hipereutektyczny stop aluminium, krzemu, miedzi oraz magnezu) oraz technologie kompozytowe, jak Biral® czy Lokasil® (żeliwne tuleje są fabrycznie zalewane aluminium formując cylinder).

Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć Nikasil w motocyklu
Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć - fot. 2 Nikasil w motocyklu
Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć - fot. 3 Nikasil w motocyklu
Nikasil w motocyklu – wszystko, co chciałbyś wiedzieć - fot. 4 Nikasil w motocyklu
PRAWA AUTORSKIE © 2006-2011: Motogen Logo WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE
Szukaj W Górę Zgłoś nieodpowiednie treści